Αν σε μισήσουν: αγάπησέ τους, Αν σε πληγώσουν: λάτρεψέ τους, Αν σε πικράνουν: συγχώρεσέ τους... Μην ξεχνάς: ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ!

Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2016

Η Ζάκυνθος πρι και μετά τσου σεισμούς όπως την βίωσα μέσα από τις ιστορίες του πατέρα μου

 
Πρόσεξε την διασπορά  των σπιτιών σε ένα μόνο χωριό, το ιδιο συμβαίνει σε όλη την Ζάκυνθο...

Στην Ζάκυνθο των προγόνων μας οι χωριάτες ήταν οι φτωχοί που ασχολούνταν με την γη και οι χωραϊτες οι μορφωμένοι και ευκατάστατοι. Εκτός από δημόσιοι υπάλληλοι, κτηματίες, επιχειρηματίες αλλά και μαγαζάτορες....
Οι γέροι συνηθισμένο ήταν καθώς δεν μπορούσαν να δουλέψουν πλέον για να βγάλουν τα προς το ζειν να καταντούνε ζητιάνοι. Αυτό γινόταν διότι η κρατική μέριμνα δεν υπήρχε με την χορήγηση έστω και των υποτυπώδεις αγροτικών συντάξεων. Το καλύτερο πόστο για αυτούς ήταν εκεί στον Άγιο Λάζαρο, στην είσοδο-έξοδο της Χώρας προς τα χωριά. Εκει στο έμπα τσι Χώρας αραδιασμένοι τυφλοί, κουτσοί διακονιαραίοι γέροι παρακαλούσαν για λίγο φαγητό ....
Ήταν ντροπή για όλους να βρεθούν στην ανάγκη να γίνουν διακονιαραίοι στον Αι Λάζαρο. Η βαρύτερη κατάρα που ακουγόταν συνήθως ήταν:
"Που να πας στον Αι Λαζαρο". Αλλά και ο μεγαλύτερος όρκος τιμιότητας ήταν:
"Άμα σου λέω ψέματα να με δεις στον Αι Λάζαρο" φυσικά το έλεγαν με την βεβαιότητα ότι η οικονομική τους κατάσταση ήταν τέτοια που δύσκολα θα έφταναν στο σημείο να γίνουν ζητιάνοι. Άλλα όμως σχεδιάζει ο θεός κι άλλα εμείς....
Όλοι οι έμποροι και μαγαζάτορες ορκίζονταν στους πελάτες τους περί τσι τιμιότητας τους και της ειλικρινείας τους τονίζοντας πάντα το πόστο του Αι Λαζάρου.
Και ήρθε ο μεγάλως σεισμός του 1953 και τα ισοπέδωσε όλα, η φωτιά που ακολούθησε ολοκλήρωσε την καταστροφή.....
Και βρέθηκαν όλοι χωρίς σπίτια, χωρίς ρούχα, χωρίς τίποτα να είναι για τον .... Αι Λάζαρο .....
Οι χωριάτες έφτιαξαν καλύβες από άχυρα και νάιλον μέσα στα χωράφια τους και τα λιοστάσια τους και σπίτωσαν τις οικογένειες τους. Οι χωραϊτες εγκαταστάθηκαν σε σκηνές που στήθηκαν  στον Αι Λάζαρο, στο πλάτωμα της Παναγούλας και σε άλλα σημεία στην Χώρα. Αρκετοί Ζακυνθινοι βρήκαν τον τρόπο να φύγουν από το νησί για απέναντι ή ακόμα πιο μακριά. Το κράτος βλέποντας την τάση των κατοίκων να εγκαταλειψουν το νησί απαγόρευσε την έξοδο τους από την Ζάκυνθο.
Παρόλα αυτά πολλοί έφυγαν με κάθε μέσο από το νησί, αλλά αρκετοί επέστρεψαν για να ξαναφτιάξουν τα σπίτια τους εκμεταλευόμενοι την κρατική βοήθεια στους σεισμόπληκτους ή την αρωγή όπως συνηθιζόταν να λέγεται.
Στην χώρα οι αρχιτέκτονες ακολούθησαν τα πρότυπα των σπιτιών πριν τους σεισμούς, όχι ότι πέτυχαν ποτέ την ομορφιά που είχε πριν αλλά έδωσαν ενα κάποιο χρώμα..
Τα σπίτια της αρωγής στα χωριά ήταν μικρά με τούβλα ή τσιμεντόλιθους (πλίθες), σίδερα στα σενάζια, θεμέλια, και κεραμοσκεπές.
Τα σπίτια στα χωριά χτίστηκαν εκεί που πρωτοπήγαν αμέσως μετά τον σεισμό οι χωριάτες, στα χωράφια και τα λιοστάσια. Λίγοι ήταν που προτίμησαν να ξαναχτίσουν τα σπίτια τους στο χωρίο μέσα. Έτσι μην απορείς αν πας σήμερα στην Ζάκυνθο και δεις την μεγαλη διασπορά των σπιτιών αλλα και την μεγαλη γεωγραφική έκταση που καλύπτει κάθε χωριό...
Κάπως έτσι ξανάρχισε η ζωή μετά τον σεισμό στην Ζάκυνθο, και ήρθε ο τουρισμός και το νησί απογειώθηκε.... (καλό ή κακό είναι μεγαλη συζήτηση, αλλά χωρίς τουρισμό σίγουρα κάτοικους σήμερα θα είχε ελάχιστους)

Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2016

Με επιτυχία έγινε ο αγώνας του Πανελλήνιου Σύλλογου Γυναικών με Καρκίνο Μαστού «'Αλμα Ζωής»

Σήμερα Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου 2016 με απόλυτή επιτυχία στέφτηκε η διοργάνωση του αγώνα «'Αλμα Ζωής» για τις γυναίκες με καρκίνο του μαστού Race For The Cure...
Η συμμετοχή του κόσμου ήταν αθρόα.... χιλιάδες γυναίκες ,παιδιά αλλά και άνδρες φορώντας το μπλουζάκι της διοργάνωσης πλημμύρισαν το χώρο γύρω από το Ζάππειο μέγαρο.




Από την δραστηριότητα δεν θα μπορούσαν να λείπουν και οι καλύτεροι φίλοι του ανθρώπου: σκυλάκια που Φορούσαν κι αυτά την μπλούζα της διοργάνωσης.




Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2016

Η βιοπάλη του φτωχού στην Ζάκυνθο στα περασμένα!

           

Στην Ζάκυνθο όπως παντού ο πολύς πληθυσμός ήταν μικροκαλλιεργητές και φυσικά φτωχοί. Λίγοι ήταν οι τσιφλικάδες.
Από πάντα οι φτωχοί αυτοί αγρότες και μεροκαματιάρηδες της Ζακύνθου έβλεπαν μια διέξοδο στην ξενιτιά, έστω και εποχιακά για να βγάλουν κανένα μεροκάματο, η το σιτάρι της χρονιάς τους.
Η ξενιτιά δεν ήταν και τόσο μακριά....
Ήταν απέναντι στην Πελοπόννησο που υπήρχαν μεγάλοι κάμποι και άφθονη εποχιακή εργασία στα χωράφια , σταφίδες ρύζι, ελιές, σιτάρι.... ειδικά για το σιτάρι ξενιτεύονταν στην Ρούμελη....
Φεύγαν λοιπόν συνήθως το καλοκαίρι τον θεριστή Αλωνάρη, με ένα σακί αντί βαλίτζα με τα αναγκαία υπάρχοντα τους και πηγαίναν να φέρουν το ψωμί.
Μην θαρρείς ότι τα μεροκάματα ήταν παχυλά, κάθε άλλο, συνήθως πληρώνονταν με είδος: σταφίδα, σιτάρι, ρύζι, ανάλογα με το τι παρήγαγε ο εργοδότης τους κάθε φορά....
Δουλειά από ξημερώματα μέχρι να πέσει ο ήλιος (από ήλιο με ήλιο) με φαγητό και κολατσιό στο χωράφι από τον εργοδότη. Διέμεναν συνήθως σε παράγκες-καλύβες που έφτιαχναν για αυτό τον σκοπό στα χωράφια πλησίον της δουλειάς τους, πολλές φόρες κάτω από δέντρα παρέες παρέες.
Αλήθεια αυτό σας θυμίζει κάτι από τα σημερινά μεροκάματα των αλλοδαπών στην Μανωλάδα με τις φράουλες και σε πολλά άλλα μέρη για αγροτικός εργασίες;
Η σχέση των ντόπιων με τους εργάτες;; χμ Εδώ σε θέλω, δεν έχει να ζηλέψει η αντιμετώπιση τους τίποτα από αυτήν σήμερα των αλλοδαπών, και μην μου πεις Έλληνες ήταν όλοι, εργάτες και εργοδότες. Η περιφρόνηση, η καχυποψία ήταν μόνιμη στους ντόπιους έναντι των...Ζακυνθινών.
Όταν επέστρεφαν οι εργάτες κουβαλούσαν μαζί τους και τα μεροκάματα που πέραν σε...είδος.
4-5 σακιά σιτάρι ή ρύζι ήταν καλά για να έχουν οι οικογένειες να τρώνε ψωμί αρκετό χρονικό διάστημα.
Πίσω όμως στην Ζάκυνθο δεν έμεναν οι δουλειές τους, τις αναλάμβαναν οι γυναίκες και τα παιδιά.
Όλοι οι όχτοι και οι πλαγιές είχαν γίνει σκαλιά και είχαν σπαρθεί σιτάρι, κριθάρι, λαθούρι, φάκες...
Δεν υπήρχε μπουκούνι γης που δεν καλλιεργουταν, ακόμα και ανάμεσα στα λιόφτα και τις σταφίδες και τα βουνά. Τα θερίσματα και το αλώνισμα, αυτά εν απουσία του άντρα πατέρα, μεγάλου γιου το αναλάμβαναν η μάνα, τα μικρά παιδιά και οι γερόντοι.
Δύσκολα χρόνια και φτωχικά, κάθε αναποδιά στις καλλιέργειες αυτές και στην εξεύρεση μεροκάματων εκεί "απέναντι" σήμαινε για την οικογένεια πείνα...
Εκει απέναντι αναγκάστηκαν και μετακόμισαν με τις οικογένειες τους πλέον, πολλοί ζακυνθινοί μετά τους καταστροφικούς σεισμούς του 1953. Δούλεψαν σκληρά, έφτιαξαν περιουσίες, σπίτια.... Όμως ακόμα και σήμερα οι ντόπιοι τους ξένους διακρίνουν, τους αποκαλούν ζακυνθινούς κεφαλλονίτες πρόσφυγες (τους μικρασιάτες του 22).... ακόμα δεν μπορούν αποδεκτούν τους ήσυχους και εργατικούς οικογενειάρχες σαν ίσους με αυτούς...
Αυτά για την ιστορία, γιατί πάντα σαν λαός ήμασταν ...ρατσιστές και δεν γίναμε σήμερα....

Να βρε έτσι θα πας στον Αφανή ναύτη....

Μην φοβάσαι, δεν θα χαθείς εσύ ή ο τουρίστας βολτάροντας στην Χώρα της Άνδρου. Ο Δήμος;; έχει τοποθετήσει καλαίσθητη και κατατοπιστική πινακίδα αμέσως μετά τον σινεμά που σου λέει πως να πας:
ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΚΑΤΩ
ΠΡΟΣ: ΝΑΥΤ. ΜΟΥΣΕΙΟ
ΑΦΑΝΗ ΝΑΥΤΗ
ΚΑΣΤΡΟ

Τα σχόλια δικά σας!

Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου 2016

Η ομορφιά του...απλού! Αντί σιωπής από την Άννα Μπιθικώτση




Ένα Κυριακάτικο πρωινό μου στην επαρχίαڰۣ❀ڿڰۣ❀ڿڰۣ❀ڿڰۣ❀ڿڰۣ❀ڿڰۣ❀ڿ
Με ξύπνησαν πρωί – πρωί τα φλύαρα τζιτζίκια. Βγήκα στο μπαλκόνι που έβλεπε στη θάλασσα και μετά κατέβηκα στην αυλή. Πήρα μια βαθειά ανάσα κι έπλυνα το πρόσωπό μου στη βρύση της. Τίναξε τα χέρια μου βιαστικά κι όπως ήμουν με τις σαγιονάρες και τη νυχτικιά άνοιξα τη σιδερένια εξώπορτα και περπάτησα στο άδειο στενό δρομάκι με τα ασπρισμένα πεζούλια. Έκοψα ένα κλαράκι βασιλικό από μια γλάστρα μοναχική που μοσχομύριζε αγιοσύνη. Έπιασα το χρυσό βαφτιστικό σταυρό που φορούσα στο λαιμό και είπα «Δόξα τω Θεώ». Ήμουν τόσο ευτυχισμένη γι’ αυτές τις απλές στιγμές που μου χάριζε η ζωή.Ο ήλιος είχε αρχίσει να ανηφορίζει στα απέραντα χωράφια του καταγάλανου ουρανού καμαρωτός κι εγώ απολάμβανα το κονσέρτο των τζιτζικιών που είχε πλαισιωθεί από μια σολίσ κουκουβάγια.
Οι πνεύμονές μου γέμιζαν καθάριο οξυγόνο.
Μια ευγενική γειτόνισσα που περνούσε με καλημέρισε ενώ κρατούσε μια καρτέλα με καφετιά αυγά.
Δεν με ήξερε δεν την ήξερα και όμως είπαμε «καλημέρα».
Αυτή είναι η μαγεία της επαρχίας, η αγνή ομορφιά να σου χαμογελούν να σε καλημερίζουν άνθρωποι που δε γνωρίζεσαι.
Επέστρεψα σπίτι. Πήρα το λάστιχο και έπλυνα τις αυλές.
Ετοίμασα να μαγειρέψω μακαρόνια με σάλτσα από φρέσκιες ντομάτες. Το προηγούμενο βράδυ η κυρά- Βούλα μου τις είχε δώσει από τον κήπο της, μαζί με ένα καρβέλι ψωμί που είχε ζυμώσει.
Η Βούλα μένει στην Μαντίνεια της Μεσσηνίας, δουλεύει σε σπίτια χρόνια τώρα και είναι φίλη από παλιά.
Όταν ξύπνησε η οικογένεια πήραμε το πρωινό μας και μετά ετοιμαστήκαμε για το μπάνιο μας. Θα κολυμπούσαμε σε μια παρθένα παραλία. Θα ξαναβλέπαμε το πρόσωπο των βότσαλων να καθρεφτίζεται μέσα στη θάλασσα… Κι εγώ για μια ακόμα φορά θα ξαναμιλούσα στον ήλιο, στον γαλάζιο ουρανό, ξαπλωμένη στην εμπριμέ πετσέτα μου.
Κι όταν θα επιστρέφαμε σπίτι θα τρώγαμε τα μακαρόνια με τη σάλτσα πασπαλισμένα από μπόλικο τυρί χωριάτικο, το χωριάτικο καρβέλι και καρπούζι από το μποστάνι.
Αυτά είναι τα απλά, καθημερινά πράγματα που σε κάνουν ευτυχισμένο, αρκεί να ξέρεις να ζεις την κάθε τους στιγμή, να λες δόξα τω Θεώ», και να συνεχίζεις της ζωής τις σύντομες διαδρομές.
Γι’ αυτό ζήσε φίλη και φίλε μου τη κάθε σου στιγμή γιατί μέσα στα απλά βρίσκεται το θαύμα της ζωής!
இڿڰۣ-இ Αντί σιωπής …Άννα Μπιθικώτση இڿڰۣ-இ

Σχόλιο απο Skouliki: ευχαριστώ θερμά την καλή μου φίλη Αννα για την τιμή που μου κάνει επιτρέποντας μου να δημοσιεύω εδώ μερικά από τα έργα της...


ΑΝΝΑ ΜΠΙΘΙΚΩΤΣΗ ΠΟΙΗΤΡΙΑ- ΠΕΖΟΓΡΑΦΟΣ- ΧΡΟΝΙΚΟΓΡΑΦΟΣ ΚΟΡΗ ΤΟΥ ΑΞΕΧΑΣΤΟΥ SER ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ...

Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου 2016 : συμμετέχουμε στον αγώνα κατά του καρκίνου του Μαστού

Έλα κι εσύ μπορείς, άλλωστε όλους μας ενδιαφέρει!!
            

«Λένε πως αυτός ο αγώνας είναι δύσκολος.
Λένε πως μπορεί να μην τα καταφέρω.
Να σου πω κάτι; Δεν έχουν ιδέα τι λένε.»



Ο Πανελλήνιος Σύλλογος Γυναικών με Καρκίνο Μαστού «'Αλμα Ζωής», με την έγκριση της Αμερικανικής Οργάνωσης Susan G. Komen ® και σε συνεργασία με το Δήμο Αθηναίων και τον Οργανισμό Πολιτισμού Αθλητισμού και Νεολαίας Δήμου Αθηναίων (ΟΠΑΝΔΑ), σας προσκαλεί στο 8ο Greece Race for the Cure ® που θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου στο Ζάππειο.Πρόκειται για αγώνα δρόμου 5χλμ και περίπατο 2χλμ στο κέντρο της Αθήνας με στόχο την ευαισθητοποίηση για τον καρκίνο του μαστού.
Έναρξη διοργάνωσης: 10:30 πμ
Έναρξη Αγώνα: 11:30 πμ
Εγγραφή στον Περίπατο: 6'€/άτομοΕγγραφή στον Αγώνα: 8'€/άτομο
Η εγγραφή περιλαμβάνει το συλλεκτικό μπλουζάκι και καπέλο του Αγώνα, καθώς και chip χρονομέτρησης για τους δρομείς.
Περισσότερες λεπτομέρειες για συμμετοχή πατήστε εδώ!

Σάββατο, 17 Σεπτεμβρίου 2016

Θα γίνω καναλάρχης!

 

Να αγοράσω θέλησα
κι εγώ ένα κανάλι
τα χρήματα μου λείπουν
σκέφτηκα μια πλεκτάνη:

Δάνειο να πάρω από τράπεζα
μα ενέχυρο τι να βάλω;
εκεί οι φίλοι με βάλαν
κομπίνα να τους κάνω....

ένα βουνό του Όμηρου
που έχασε ο Οδησσεας
του τρωικού του πολέμου
δικό μου να το κάνω!

Ποια τράπεζα θα μου αρνηθεί
σε με απόγονο ηρώων
ένα κανάλι να μου χαριστεί
από αυτό το βουνό των ζώων!

Να κλείσουν όλα τα αντίπαλα
κανάλια που με βρίζουν
και τις κομπίνες μου  άλαλος
να  με κοιτά όλος ο τύπος!!

Καλημέρα, καλό Σαββατοκύριακο!


Παρασκευή, 16 Σεπτεμβρίου 2016

O Σκαντζόχοιρος έχει ψωρα.....

Η παραμόρφωση στο πρόσωπο , στο αυτί και τα πόδια του σκαντζόχοιρου οφείλονται σε ψώρα, ζει σε φυσική κατάσταση στην Άνδρο και μάλλον δεν θα έχει καλό τέλος...

Αν και νυκτόβιο ζώο, κυκλοφορούσε μέρα μεσημέρι στον δρόμο...
Έδειχνε να μην τον νοιάζει η ανθρώπινη παρουσία, πράγμα ασυνήθιστο για αυτά τα ζώα....


Τετάρτη, 14 Σεπτεμβρίου 2016

Παίζοντας με τα κοχύλια διακοσμώ!

Το καλοκαίρι τελείωσε, οι διακοπές έλαβαν τέλος, τα κοχύλια που πήραμε μαζί σαν αναμνηστικά είπα να τα αξιοποιήσω και να μην πάνε χαμένα....
Ένας ανεμομελωδός που στολίζει το μπαλκόνι μου πλέον

Κρεμάστηκαν σαν ανεμομελωδός στα κλαδιά του Ιβίσκου στην γλάστρα...

Μια διαφορετική κουρτίνα στο παράθυρο της κουζίνας εξωτερικά, ένας μεγάλος ανεμομελωδός;;
Και φυσικά οι κατασκευές συνεχίζονται....