Αν σε μισήσουν: αγάπησέ τους, Αν σε πληγώσουν: λάτρεψέ τους, Αν σε πικράνουν: συγχώρεσέ τους... Μην ξεχνάς: ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ!

Κυριακή, 23 Ιουλίου 2017

Το Χρώμα Του Φεγγαριού




Τα χρώματα


- Τι χρώμα έχει η λύπη; Ρώτησε το αστέρι την κερασιά και παραπάτησε στο ξέφτι κάποιου σύννεφου που περνούσε βιαστικά. Δεν άκουσες; Σε ρώτησα, τι χρώμα έχει η λύπη;
- Έχει το χρώμα που παίρνει η θάλασσα την ώρα που γέρνει ο ήλιος στη αγγαλιά της. Ένα βαθύ άγριο μπλέ.
- Τι χρώμα έχουν τα όνειρα;
- Τα όνειρα; Τα όνειρα έχουν το χρώμα του δειλινού.
- Τί χρώμα έχει η χαρά;
- Το χρώμα του μεσημεριού αστεράκι μου.
- Και η μοναξιά;
- Η μοναξιά έχει χρώμα μενεξεδί.
- Τι όμορφα που είναι τα χρώματα! Θα σου χαρίσω ένα ουράνιο τόξο, να το ρίχνεις επάνω σου όταν κρυώνεις.
- Το αστέρι έκλεισε τα ματια του και ακούμπησε στο φράχτη. Έμεινε κάμποσο εκεί και ξεκουράστηκε.
- Και η αγάπη; Ξέχασα να σε ρωτήσω, τι χρώμα έχει η αγάπη;
- ...Το χρώμα που έχουν τα μάτια του Θεού,απάντησε το δέντρο.
- Τι χρώμα έχει ο έρωτας;
- Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, όταν είναι πανσέληνος.
- Έτσι ε; Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, είπε τo αστέρι ... Κοίταξε μακριά στο κενό ... Και δάκρυσε ...
Ζω ...
- Δε φοβάσαι που θα πεθάνεις;
- Σήμερα πάντως ζω! Σου σφίγγω τα χέρια, σε κοιτάζω στα μάτια. Μήν αφήνεις ποτέ σου το σήμερα να μαραίνεται. Μην αφήνεις τη ζωή να χάνεται σαν την άμμο μέσα απo τα δάκτυλά σου. Ζήσε. Κατάλαβες; Ζήσε! Μη βάζεις το σήμερα ενέχυρο σ' αυτό που εννοούνε μερικοί μουχλιασμένο Αύριο. Το Σήμερα είναι δικό σου, φίλε. Αγάπησέ το!
Συγχωρώ!
- Δίνε το χέρι σου στον άλλο χωρίς να κρίνεις. Κάνε του λίγο χώρο μέσα σου να ξαποστάσει. Να πιεί μια γουλιά νερό. Σ' αυτό τον κόσμο, παλικάρι, όλοι έχουμε μερίδιο σε όλα. Μερίδιο στη χαρά, στα λάθη στην απόγνωση. Κι εσύ, θα 'ρθουν φορές που θα τα κάνεις θάλασσα στη ζωή σου. Ε! Δε θα σημάνει ποτέ γι' αυτό το τέλος του κόσμου! Εγώ είμαι γέρος, κι ακόμα κάποιες φορές τα κάνω θάλασσα. Δε βγαίνει με συνταγές η ζωή. Aντε στην υγειά σου!
Ελπίζω!
- Μην πικραίνεσαι, είπε. Και βούρκωσε. Είναι όμορφη η ζωή. Πιστεψέ με. Αξίζει να τη ζεί κανείς, έστω κι αν κάποτε γεμίζει πληγές. Σε νιώθω. Λες να μην τα ξέρω όλ' αυτά; Μα να θυμάσαι πάντα, φιλαράκο, πως αύριο ξημερώνει μια καινούρια μέρα. Δε σταματάει πουθενά η ζωή. Μη σε μπερδέψουνε κάτι κακομοίρηδες, που σφίγγουν σαν το παραδοσάκουλο της ψυχής τους. Κι ο άνθρωπος σαν τα δέντρα είναι. Ανθίζει, κάνει καρπούς, μαδάει, και πάλι απο την αρχή. Τωρα έχεις φουρτούνα εσύ, και δεν καταλαβαίνεις τίποτα. Φύλαξέ τα όμως στο μυαλό σου αυτά που ακούς. Δεν σου κάνω το δάσκαλο. Ένας γερο-ξεκούτης είμαι. Μα αυτά τα πράγματα έτσι γίνονται. Το ξέρω καλά. Αν θέλεις να φύγεις, φύγε. Κανείς δεν μπορεί να σε κρατήσει. Προχώρα όρθιος όμως. Έτσι; ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ....
- Aυριο θα 'ναι μια καινούρια μέρα, αγόρι μου. Πλύσου, χτενίσου, ψιθύρισε ένα τραγουδάκι και ξεκίνα. Δεν ξέρω τιποτ' άλλο να σου πω, Έζησα τόσα χρόνια σ'αυτή τη γη. Δεν αρνήθηκα ποτέ τα λάθη μου. Δε γουστάρω τους ανθρώπους που είναι ατσαλάκωτοι. Αξίζει να ζείς μέσα στη γυάλα, απο φόβο μην πληγωθείς; Ζήσε τη ζωή σου ελεύθερα. Κι όταν τσακίζεσαι, να 'χεις το θάρρος να λές: Με γεια μου με χαρά μου. Φτου κι από την αρχή τώρα. Όχι κακομοιριές και κλαψούρες. Η ζωή είναι όμορφη, παλικάρι μου, μόνο όταν την ζείς. Όταν κυλιέσαι μαζί της. Πότε σε λασπουριές και πότε σε ροδοπέταλα. Κράτα τις αναμνήσεις σου και προχώρα... Μια περιπλάνηση είναι το διάβα μας σ' αυτό το κόσμο. Μια περιπλάνηση ανάμεσα ουρανού και γής. Aντε να πιούμε και το τελευταίο. Έχω να σηκωθώ νωρίς αύριο. Πρέπει να κλαδέψω τις τριανταφυλλιές. Αλλιώς, πώς θα θυμάμαι το χαμόγελο αυτηνής της κακούργας της Μελπομένης;
Ποιός είναι ο δυνατός;
- Ποιός είναι ο δυνατός; Ρώτησε ξαφνικά το δέντρο.
- Αυτός που περπατά μέσα στη νύχτα μόνος του. Κι όμως, φοβάται τόσο το σκοτάδι. Αυτός που περιμένει στην πλαγιά τους λύκους. Κι ας τρέμει σαν το λαγό ακούγοντας τα ουρλιαχτά τους. Αυτός που γλιστράει, που γονατίζει, που γεμίζει λάσπες. Που χώνεται στο θολό ποτάμι ως το λαιμό. Και μια στιγμή, μέσα στο χαλασμό, απλώνει τα παγωμένα χέρια του, κόβει κίτρινες μαργαρίτες και στολίζει τα μαλλιά του. Αυτός είναι ο δυνατός.
Ένα κουκούλι έπεσε κείνη την ώρα στο χώμα κι έσπασε. Μια πολύχρωμη πεταλούδα πήδηξε από μέσα. Ξεδίπλωσε τα φτερά της και πέταξε γύρω από τις μυρτιές. Ύστερα κοντοστάθηκε, κοίταξε μια στιγμή στα μάτια το Θεό, και ψιθύρισε:
- Γειά σου! Τι όμορφος που είναι ο κόσμος σου!
... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ...
«Πρόσεξε μην ξεχάσεις ποτέ πως η ζωή αγαπά αυτούς που την περιμένουν στη γωνία του δρόμου μ' ένα λουλούδι στο χέρι. Μπορεί να γονατίζεις, να σέρνεσαι, να ματώνεις. Ωραία! Δε χάλασε ο κόσμος. Έτσι συμβαίνει με τους ανθρώπους. Έχεις πάντα το καιρό να σηκωθείς. Τ' αγάλματα μόνο δε λυγάνε».
Ονειρεύονται... και ελπίζουν...
- Πες μου ένα χαρούμενο τραγούδι για την ζωή, είπε το δέντρο στ' αστέρι του.
- Το τραγούδι που λέει η καγκελόπορτα, όταν ανοίγει και μπαίνει κάποιος που αγαπάς.
- Δείξε μου ένα ακριβό στολίδι.
- Τα καράβια και τους Ινδιάνους με τα βέλη και τα πολύχρωμα φτερά, που είναι ζωγραφισμένα στους άσπρους τοίχους μιας καμαρούλας.
- Όμορφη βραδιά απόψε. Aκου, πως τραγουδάει το τριζόνι!
Σε λίγο θα βγεί ο Αυγερινός. Σε λίγο θα ξημερώσει. Κοίτα που ξεχάστηκε μια ξελογιασμένη καρδερίνα. Και ξαγρυπνά. Κοιτάζει το φεγγάρι. Και ονειρεύεται...
- Σε λίγο θα ξημερώσει... Κοίτα που ξεχάστηκαν κάποιοι ξελογιασμένοι άνθρωποι. Και ξαγρυπνούν. Κοιτάζουν το φεγγάρι. Κι ονειρεύονται... Ονειρεύονται και ελπίζουν..

Το Χρώμα του Φεγγαριού - Αλκυόνη Παπαδάκη
Πηγή: http://paramythimythiko.pblogs.gr/pages/2.html

Σάββατο, 22 Ιουλίου 2017

Σε αγαπώ μα δεν σε αντέχω



Σε αγαπώ και να μην σε έχω
άλλο πλέον δεν αντέχω
πίσω σου σκιά να με έχεις
απορώ πως το αντέχεις

Σε αγαπώ σκιά σου είμαι
ερωτάς μου τώρα γίνε
απορώ που σε ποθώ
είναι τούτο λογικό;

Είναι η αγάπη μου μαχαίρι
που σου έβαλα στο χέρι
στην καρδιά μου να το χώσεις
μην τυχόν κι εσύ ματώσεις...

Σε αγαπώ δεν το αρνιέμαι
μόνος μου θα τυραννιέμαι
μακρυά σου θε να μένω
σαν να ζω για να πεθαίνω

Σε αγαπώ μα δεν σε αντέχω
πίσω σου όλο να τρέχω
κι εσύ να με απειλείς
πως αγάπη θες να βρεις.....

skouliki

Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017

Η καλοσύνη σου δεν έχει τέλος


Η  καλοσύνη σου δεν έχει  τέλος

Εκεί στην άκρη της ζωής
σαν άγγελος ήρθες να πεις
προχώρα πάλι εμπρός, μπορείς
κρίμα όλα να τα απαρνηθείς

Σαν τους αγγέλους του ουρανού
μου βασανίζεις μόνιμα τον νου
κάθε φορά κακό που θα σκεφτώ
με φέρνεις στον δρόμο τον σωστό

Μα είσαι τόσο δοτική
που όλα τα δίνεις στην ζωή
οι άλλοι να είναι στη χαρά
κι ας είναι μέσα σου σκοτεινιά.....

Και έρχεσαι πάλι σαν  φως
και μου θυμίζεις όλα μου τα πως
πως είμαι τάχα κάποιος
ποιος; χα εγώ ο τόσο αδειος!

Ξέρω σε κάθε σου προσευχή
για τους αμαρτωλούς στη γη
με έχεις βάλει μέσα για να βρω
κάποτε τον τον δρόμο τον καλό

Πόσα ευχαριστώ τώρα να πω;
τι να είναι τάχα αρκετό;
τι πρέπει να κάνω για να εξιλεωθώ;
τόση καλοσύνη την μπορώ;

Αλήθεια πως μπορείς όλα αυτά
να τα κρατάς από όλους μυστικά
η κάθε σου πράξη καλη
πως μένει κρυφή χωρίς ανταμοιβή;
Skouliki

Σχόλιο από Skouliki
Δεν είναι αυτό μόνο η φίλη μου η ΛΕΤΑ αλλά είμαι μικρός για τα μεγάλα θαύματα...

Η αυλαία σου πατέρα;


Η αυλαία σου πατέρα;

Αύριο κλείνει η αυλαία
η δίκη σου απο την γη πάτερα
και κάθε ίχνος της σαρκός
θα φύγει από εδώ δια παντός

Πατέρα μου στην εκταφή
θα στέκομαι δίπλα εκεί
ίσως λιγάκι σιωπηλή
αλλά το δάκρυ ξέρω θα μιλεί..

Αύριο πάτερα ποιος θέλει να δει
αυτή σου την φυγή από την γη,
έχω τη δύναμη να είμαι εκεί
και να σου στείλω το στερνό φιλί

Μα κι αν θα φύγει το σώμα και χαθεί
ξέρω η ψυχή σου πως θα ζει
γύρω μου θα είσαι συνεχώς
ο άγγελος που μου στέλνει ο θεός

Πατέρα μου αύριο θα είμαι εκεί
δεν πω στερνό αντίο στη ζωή
θα σπάσω τα δεσμά σου από την γη
που σε έδενε το άψυχο τούτο κορμί

Skouliki
Κακώς βάζω το Skouliki πως το έγραψε αυτό, εσυ το υπαγορευεις με τα δάκρυα σου φίλη μου Λίτσα.... 
Δικό σου με πολύ αγάπη!

Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017

Άλλα μου λένε οι ματιές...


Άλλα μου λένε οι ματιές
που είναι τόσο φλογερές
κι άλλα τα χείλη σου τα δυο
κρίμα εγώ δεν τα φιλώ

Είσαι με εκείνον αγκαλιά
μα στη δική μου την ματιά
τρέμει η καρδιά και σπαρταρά
την ακούω πως χτυπά δυνατά

Είσαι αλλού έτσι μας λες
από μένα τότε τι θες;
οι μπερδεμένες σου ματιές
που μου καρφώνεις οι κρυφές..

Άλλα μου λένε τα μάτια
τα πλανεμένα σου τα μάτια
που με θλίψη γεμάτα
με ατενίζουν παναθεμάτα
υπόσχεση αγάπης μου γεννούν
ξέρεις πόσο τώρα με πονούν;

Έτσι με ρίχνουν χαμηλά
και με τσιγάρα και ποτά
ψάχνω απάντηση να βρω
ακόμα γιατί να σε αγαπώ!

Γεμάτα υπόσχεση ματιές
ήταν που μου ριξες κι εχθές
και σήμερα μ΄άλλον αγκαλιά
σε είδα και μου ράγισε η καρδιά

Πως να ξεφύγω τώρα εγώ
από το όνειρό μου αυτό
που με οδηγεί μελαγχολικό
εκείνη που μου έριξες ματιά

Πως να ξεχάσω τώρα πως;
που είδα σε σένανε το φως
μες την δική μου σκοτεινιά
απ΄την φλογερή σου την μάτια

Σου είναι δύσκολο να πεις
ότι ακόμα με ποθείς
μου είναι εγωιστικό
να πω το ακόμα σε αγαπώ!
Skouliki

Ένα μικρό χεράκι...


Κάποτε, στη χώρα των χεριών, ζούσε ένα μικροκαμωμένο χεράκι, που αγαπούσε πολύ να στέκεται δίπλα στη θάλασσα και να ψηλαφίζει τα κύματα. Το χεράκι, έμοιαζε σχεδόν παιδικό, με δάχτυλα λεπτά και μικρά, στρογγυλεμένες οι άκρες τους, και μια παλάμη τόσο μικροκαμωμένη , που θα'λεγε κανείς πως ξέμεινε για πάντα παιδικό, ξέχασε να μεγαλώσει, δε θέλησε να μεγαλώσει, ποιός ξέρει;
Το χεράκι, κάθε πρωΐ τραβούσε τις κουρτίνες και χαιρετούσε τις αχτίνες του ήλιου που έσκαγαν πάνω στις χαραμάδες. Άνοιγε την παλάμη και ένοιωθε το ζεστό χάδι του να γεμίζει το μέσα του κόσμο θαλπωρή και μια ελπίδα αδιόρατη για τη καινούργια μέρα που ξημέρωνε. Όλες τις εποχές τις αγαπούσε. Μα πιο πολύ αγαπούσε το φθινόπωρο και την άνοιξη, γιατί τότε μπορούσε να μιλήσει με την αγαπημένη του θάλασσα. Αυτές τις εποχές η θάλασσα είναι πιο καταδεχτική. Μιλάει αδιάκοπα, φουσκώνει, ξεφουσκώνει, κινείται μελωδικά, δίχως να σε τρομάζει με την αγριάδα της, όπως τον χειμώνα.
Όλες οι εποχές ήταν αγαπημένες για το χεράκι, μα το φθινόπωρο και την άνοιξη εκείνο ένοιωθε διπλά χαρούμενο, γιατί μπορούσε να κατέβει στην ακρογιαλιά, να ψηλαφίσει τα κύματα, να μιλήσει με τη γλυκιά θάλασσα, που έθρεφε τα όνειρά του. Με τις άκρες των δαχτύλων του ακουμπούσε ελαφρά, σχεδόν ιεροτελεστικά, με δέος, όπως αγγίζει κανείς κάτι ιερό, την υγρή επιφάνεια της θάλασσας, σταδιακά βυθιζόταν ολόκληρο μέσα στη δίνη των κυμάτων, και έμενε εκεί, να νοιώθει το θαλασσινό νερό να το αγκαλιάζει στοργικά, να το δροσίζει, να το ταξιδεύει και να το παρασέρνει μακριά, όσο πιο μακριά γίνεται, στον κόσμο των ονείρων του.
Και ήταν όμορφα εκεί, στον ονειρικό του κόσμο. Εκεί, το χεράκι έτρεχε στον άνεμο κουβαριασμένο και αξεδιάλυτο με ένα άλλο χεράκι. Εκεί τα δάχτυλά του μπλέκονταν με άλλα δάχτυλα στοργικά. Εκεί δεν ένοιωθε ποτέ φόβο, γιατί ήταν πια ενωμένο με ένα άλλο χέρι. Δεν ήταν πια κενά διαστήματα ανάμεσα σε μικροσκοπικά δάχτυλα. Εκεί ήταν πια μια γροθιά, εύρωστη και συμπαγής, και τίποτα δεν μπορούσε να το φοβίσει.
Έτσι κυλούσε η μέρα του, και το μικρό χεράκι ήταν ευτυχισμένο. Ένοιωθε ευγνωμοσύνη για τον ήλιο κάθε πρωι στο παράθυρό του, για το πέρασμα του αέρα στο ανάμεσο των δαχτύλων του, για τις κουβέντες του με τη θάλασσα κάθε δειλινό, για τα ταξίδια του στα όνειρά του.
Μια μέρα όμως, την ώρα που βυθιζόταν στην άμμο και την σκορπούσε στον αέρα ήρθε και κάθισε δίπλα του ένα άλλο χέρι. Το χέρι αυτό ήταν πολύ νευρικό και έμοιαζε τόσο ανυπόμονο και βιαστικό..! Το μικρό χεράκι, το πάντα παιδικό, άρχισε να περιεργάζεται τον απρόσμενο επισκέπτη, που ήρθε να συντροφέψει το παιχνίδι του στην άμμο. Το χέρι εκείνο ήταν τραχύ και άκαμπτο. Τα δάχτυλά του χοντροκαμωμένα και οι οι μικροί λοφίσκοι στις αρχές των δαχτύλων έμοιαζαν γδαρμένοι. Το μικρό χεράκι έστεκε και το κοίταζε στην κάθε του λεπτομέρεια και ένοιωθε να ξυπνά μέσα του κάτι άγνωστο, κάτι που το φόβιζε , αλλά και το γέμιζε με ένα αλλιώτικο συναίσθημα, εκείνο που σου δίνει την αίσθηση οτι έχεις την δύναμη να πετάξεις ψηλά, να αιωρηθείς πάνω απο τα κύματα..
Τότε, το χέρι εκείνο το τραχύ, το άκαμπτο, άρχισε να κινείται με τον άνεμο, να χορεύει ακανόνιστα και ρυθμικά συνάμα, να ξεχύνεται πάνω στα κύματα, και να επιστρέφει φέροντας δροσοσταλίδες και φύκια κρεμασμένα στα χάσματα των δαχτύλων.. Το μικρό χεράκι έμεινε μαγεμένο να κοιτάει, να δροσίζεται, να δέχεται πάνω του τα φύκια που τυλίγονταν στα δάχτυλά του.. Ένοιωσε τόση ανακούφιση, ανακαλύπτοντας πίσω απο την τραχύτητά εκείνου του χεριού την πρωτόγονη παιδικότητά του, που γλίστρησε κοντά του παίρνοντας την μεγάλη απόφαση: να μοιραστεί μαζί του το μεγάλο μυστικό... Το βύθισμά του στα κύματα και τα ταξίδια του στον κόσμο των ονείρων του. Ίσως ακόμη να το άφηνε να έρθει μαζί του.. Ίσως...
Η αρχή ήταν αρκετά δύσκολη. Η επιφάνεια εκείνου του χεριού ήταν τραχιά, σαν άγονο χωράφι, χέρσο, που διψά για νερό. Το μικρό χεράκι σκέφτηκε πως ίσως αν τυλιγόταν πάνω του, του έδινε λιγάκι απο την δροσάδα του, μα αυτό δεν αρκούσε. Ύστερα σκέφτηκε να το οδηγήσει στη θάλασσα, να το βουτήξει στην αγκαλιά της, στην άπλετη δροσιά της.. Μα το θαλασσινό νερό, άφηνε πάνω στο χέρσο χέρι αλάτι, και έκαιγε ακόμη πιο πολύ την διψασμένη του επιφάνεια, που γινόταν ακόμη πιο τραχιά και άνοιγε ρωγμές..
Τότε το χεράκι πήρε τη μεγάλη απόφαση: Θα πότιζε το χέρι εκείνο με το γλυκύ απόσταγμα απο τα ταξίδια που έκανε στα όνειρά του.. Και αυτό έκανε... Για πολύ καιρό... Με την ελπίδα οτι μια μέρα το νευρικό εκείνο χέρι θα έχανε την τραχύτητά του, θα λείαινε τις ρωγμές του, θα έβρισκε πάλι την ωμή και ανόθευτη παιδικότητά του.. Θα μπορούσαν να γίνουν μια γροθιά αξεδιάλυτη στου χρόνου το πέρασμα.. Εκείνο όμως, είχε πια αγαπήσει πιο πολύ την τραχύτητά του απο αυτό που υπήρχε κάτω απο αυτή.
Το μικρό χεράκι όμως, συνεχίζει τα ταξίδια του στο όνειρο. Τα ταξίδια του πάνω στην ράχη των κυμάτων. Και έχει όμορφους συνοδοιπόρους. και ελπίζει πάντα να βρει εκείνο το χεράκι που θα θελήσει να γίνει μαζί του μια γροθιά. Κάποιες φορές, γυρίζει στην αμμουδιά και ρίχνει σταγόνες δροσιάς σ'ενα μικρό λάκκο και τις σκεπάζει προσεχτικά. Ίσως κάποιο χέρι, άγονο και τραχύ τις χρειαστεί. Ίσως τις αναζητήσει... Και το μικρο χεράκι συνεχίζει να ταξιδεύει..

Σ.
Αναρτήθηκε από voulaki 

Σχολιο απο Skouliki:
Δυστυχώς δεν μπόρεσα να βρω τον δημιουργό   της πραγματικά όμορφης παραμυθοιστορίας αυτής...


πηγη:  Αποστάγματα καρδιάς...

Το φάντασμα μου


Τα βράδια ξυπνάν φαντάσματα
για να εκπληρώσουν τάματα
υποσχέσεις που δεν ολοκληρώσαμε
με φόβους να πληρώσουμε
όσα φαντάσματα ξυπνούν τα βράδια
στα κάτω από το σεντόνι μου σημάδια
ζητούν εκδίκηση για αγάπες
που αποδείχτηκαν στο τέλος σκάρτες...

Κάθε βράδυ σαν γύρει ο ήλιος
με αγκαλιάζει σαν φίλος
ένα φάντασμα από τα παλιά
και μένουμε έτσι όλη τη νυχτιά.
όχι δεν σκιάζομαι ποτέ
το φάντασμα μου είναι!!

Κάθε βράδυ το φάντασμα μου
έχει γίνει η συντρόφια μου
και δεν φοβάμαι πια τα βράδια
μόνος μου μες τα σκοτάδια
Μαζί του τάχα κουβεντιάζω
τις σκέψεις μου του αραδιάζω
μα εκείνο στέκει σιωπηλό
και το μόνο που ζητά
είναι να μην τ΄ αφήσω  μοναχό
μες τα    σκοτάδια αυτά...

skouliki

Τρίτη, 18 Ιουλίου 2017

Αητός δεν είμαι: Στίχοι Πάνος Δασκαλάκης, Τραγουδά Μιχάλης Ταμπουκας



Ο ΜΙΧΑΛΗΣ ΤΑΜΠΟΥΚΑΣ
ΤΡΑΓΟΥΔΑ ΠΑΝΟ ΔΑΣΚΑΛΑΚΗ
CD ΑΓΑΠΗ ΑΘΕΡΑΠΕΥΤΗ


Αητός δεν είμαι

Φύλαξε τα κομμάτια μου να μην χαθεί ούτε ένα
αυτά έχω μόνο μάτια κι όλα αγαπούν εσένα
ότι η ζωή μου άφησε δικό σου είναι στο δίνω
είσαι η αγάπη που άργησε κι άλλος πως να γίνω

Αητος δεν είμαι φτερά για να σου δώσω
ουρανός μου γίνε αγγέλους να ανταμώσω
σαν άνθρωπος που είμαι μπορεί να σε πληγώσω
μα ότι έχω στην καρδιά στ αλήθεια θα στο δώσω
αγάπη μου που ήσουνα σε χρειαζόμουν τόσο

Με κυνηγά το παρελθόν το μέλλον με τρομάζει
μα οποίος πέρασε πολλά και να χαρεί διστάζει
πως θα θελα για χάρη σου πιο δυνατός να γίνω
να ΄φτανε η αγάπη σου αητός να ξαναγίνω

Αητός δεν είμαι φτερά για να σου δώσω
ουρανός μου γίνε αγγέλους να ανταμώσω
σαν άνθρωπος που είμαι μπορεί να σε πληγώσω
μα ότι έχω στην καρδιά στ αλήθεια θα στο δώσω
αγάπη μου που ήσουνα σε χρειαζόμουν τόσο

Πανος Δασκαλάκης

Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017

Πρεπει


Είναι το πρέπει στην ζωή
οποίος πέσει να ξανασηκωθεί
κι όταν μουσκέψει απο την βροχή
ρούχα να αλλάξει να βιαστεί....

Δεν σου χαρίζονται,ξέρεις καλά
καμιάς καρδιάς τα μυστικά
αγάπη πρέπει σκορπίσεις
τον άλλον για να τον κερδίσεις...

Ψάξε βρε άνθρωπε να δεις
άνθρωποι γύρω σου ζητούν
τα μάτια  τους δεις
κι υπόσχονται άπειρα να πουν...

Πρέπει τον εαυτό να  κρατάς
μακρυά από  σκοπέλους ψευτιάς
μην τον εκθέτεις γιατί θα  πονάς
άσκοπα όταν  τον άλλο αγαπάς....

Κοίτα τριγύρω σου ψευτιά
ανθρωπάκια γεμάτα από βρωμιά
και κάποτε αν βρεθεί ένας αληθινός
μένει από όλα και όλους μακρυά....

Είναι τα πρέπει σου πολλά
μα πρώτα αυτό μάθε  καλά:
Αν κάποιος κάτω κυλίεται στην ζωή
με κάθε τρόπο πρέπει να ξανασηκωθεί!
skouliki

ΤΙ ΤΟ ΗΘΕΛΑ Ο ΑΜΟΙΡΟΣ: Στίχοι Γιωτα Ξενου


ΤΙ ΤΟ ΗΘΕΛΑ Ο ΑΜΟΙΡΟΣ- 
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΡΑΓΚΟΣ
ΣΤΙΧΟΙ-ΓΙΩΤΑ ΞΕΝΟΥ-GIOTA XENOU
ΜΟΥΣΙΚΗ-ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ GIANNIS BENIZELOS

Τι το ήθελα ο άμοιρος

Νόμιζα η πολιτική
πως ειναι Κομπολόι
Πως ειναι ενα όργανο
που Παίζει Μοιρολόι


Και αντί να γίνω Μπουζουξής
Ελεύθερος Πολίτης
Ο βλάκας πήγα και Έγινα
Ελλάδας κυβερνήτης

Τι το ήθελα ο άμοιρος
Να μπλέξω στη ζωή μου
Άλλα εγώ ονειρεύτηκα
αλλα είχα στην ψυχή μου

Μα η κυρά μου έλεγε
Πολιτικός σου πάει
Εισαι ευφυία ποιος μπορεί
Να μη το εκτιμάει

Εσυ εχεις το τροπο σου
Τον κόσμο να τουμπάρεις
Και σου το λεω υπεύθυνα
Τους ψήφους θα τους πάρεις

Μεγάλη η εξυπνάδα σου
Και πρέπει να την δείξεις
Και στην Ευρώπη που υστερεί
Πρέπει να το αποδείξεις

Θα σε δόξασουν οι Λαοί
Για σένα θα μιλάνε
Και μετά δεκα δάκτυλα
Θα σε χειροκροτάνε

Και ακούγοντας όλα αυτά
Που μου είπε η δικιά μου
Αέρα πήρα δυστυχώς
Εγω και τα μιαλα μου

Και σκέφτηκα πως έπρεπε
Καλά να μελετήσω
Για να μπορέσω κάλλιστα
Εγώ να κυβερνήσω

Και άρχισα τα ψέματα
Να λέω με καμάρι
Μα δεν περίμενα ποτε
Πως θα με πουν τομάρι

Και τώρα που κατάλαβα
Τι εχω να τραβήξω
Το άλλο το ταλέντο μου
Με αγάπη θα σας δείξω

Με το μπουζούκι μου θα πω
Τραγούδια πονεμένα
Κακώς βρε που πιστέψατε,
Άνθρωπο σαν εμένα

 Στίχοι Γιωτα Ξενου
 

Σάββατο, 15 Ιουλίου 2017

Όταν μιλάνε οι σιωπές.


Όταν μιλάνε οι σιωπές
άκου και τίποτα μην λες...
Όσα δεν είπαν οι φωνές
με τις κουβέντες τις πολλές
όσα δεν άκουσαν οι καρδιές
από αυτά που ήθελες να λες...

Κι έχουνε γίνει τόσα πολλά
όλα αυτά τα σιωπηλά
που και τα αποσιωπητικά
ρίγη σου φέρνουν στα αυτιά

Όσα δεν είπες φωναχτά
με δυο παύσεις σου, δυο κενά
μου ακούστηκαν τόσα πολλά
βγαλμένα μέσα από τη καρδιά

Τώρα μιλούνε οι σιωπές
από τις δικές μας τις καρδιές
να επιμένεις να μου λες
σε ήθελα μέρες πολλές....

Όσα δεν είπαν οι φωνές
τα βροντοφώναξαν σιωπές
οπου ράγισαν οι κλειδαριές
και ξεκλείδωσαν οι καρδιές

Skouliki