Αν σε μισήσουν: αγάπησέ τους, Αν σε πληγώσουν: λάτρεψέ τους, Αν σε πικράνουν: συγχώρεσέ τους... Μην ξεχνάς: ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ!

Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017

Αφήνομαι: Γιώργος Τσαρνάς

 

Τραγούδι :Γιώργος Τσαρνάς
Μουσική Στέλιος Χαλβατζής 
Στίχοι Καίτη Κασκαβέλη - Ηλιοπούλου

Ετοιμάζεις καρδιά μου και πάλι ταξίδια
μα ξέρω πως τώρα δεν θα ναι τα ίδια
σαν άλλα παλιά της ανάγκης παιχνίδια
αυτή την φορά θα με πας μακρυά...

Κι αφήνομαι  εσύ το τιμόνι κρατάς
κι εγώ γίνομαι καράβι που απλώνει πανιά
και πορεύεται
να βρει το λιμάνι αυτό που ονειρεύεται (δις)

Ζωγραφίζεις καρδιά μου, πάλι καράβια
μα βλέπω πως τώρα τους βάζεις κατάρτια
με άσπρα πανιά,  της αγάπης σημάδια
αυτή την φορά, θα με πας μακρυά

Κι αφήνομαι,   εσύ το τιμόνι κρατάς
κι εγώ γίνομαι, καράβι που απλώνει πανιά
και πορεύεται
να βρει το λιμάνι αυτό, που ονειρεύεται! (τρις)

Η κλανιόλα στα Επτάνησα


Η ιστορία μας αρχίζει (και τελειώνει φυσικά) στα Επτάνησα του περασμένου αιώνα, όπου οι ευγενείς σκαρφίστηκαν έναν ομολογουμένως ιδιαίτερο τρόπο για να απαλλαχθούν από τις δυσάρεστες αναθυμιάσεις κατά τη διάρκεια της νύχτας.
Ναι, καλά καταλάβατε, η κλανιόλα ήταν απαραίτητο οικιακό σκεύος στα σπιτικά της υψηλής κοινωνίας των Επτανήσων, σαφώς ορισμένη στα προικοσύμφωνα της εποχής για το νυφικό κρεβάτι!
Η ιδιόρρυθμη συσκευή με την απλούστατη λειτουργία αποτελούταν από ένα χωνί και ένα μακρύ λάστιχο, το οποίο δεν χρησίμευε σε τίποτα άλλο από το να διοχετεύει τις ενοχλητικές οσμές της πορδής, που εγκλωβίζονται συνήθως κάτω από τα σκεπάσματα, μακριά από το κρεβάτι του αντρόγυνου.
Όσο κι αν ο όρος εγείρει σήμερα υποτιμητικές συνδηλώσεις, η ξακουστή κλανιόλα έζησε και βασίλεψε επί μακρόν στα Επτάνησα, με τον όρο να αντλεί την καταγωγή του από την κερκυραϊκή διάλεκτο, αν και οι ρίζες της χάνονται στα βάθη των ετών.     

Το εργαλείο που κρατούσε τα πράγματα στην κρεβατοκάμαρα καθαρά και ευωδιαστά έφτανε μέχρι το παράθυρο, για να βρίσκουν τη λυτρωτική διέξοδό τους οι δυσώδεις αναθυμιάσεις της νύχτας. Συνήθως ήταν υφασμάτινο ή δερμάτινο, υπήρχαν ωστόσο και ασημένιες εκδοχές του.
Το καινοτόμο σύστημα εξαερισμού του κρεβατιού αποτελούσε μάλιστα απαραίτητο συμπλήρωμα της νυφιάτικης επτανησιακής προίκας, που όριζε ρητά την κλανιόλα στα απαραίτητα αξεσουάρ του κρεβατιού για το νιόπαντρο ζευγάρι: κοκετίνα με ντεστιέρες και μπαλντακί (κρεβάτι με κάγκελα και ουρανό δηλαδή), μαξιλάρια με ντεμέλες ρικαμάδες (μαξιλάρια με κεντημένες μαξιλαροθήκες), τσαγκούλι (δοχείο νυκτός), αναπαψόλια, σκαλνταλέτο και φυσικά η κλανιόλα (ή κλανιόρα), ο σωλήνας που κρέμεται πίσω από το κρεβάτι για την απομάκρυνση των δυσάρεστων οσμών.
Η κλανιόλα εισήχθη στην τάξη των επτανήσιων ευγενών από τους αριστοκράτες της Ευρώπης, κυρίως μέσω Ιταλίας («piritera»), όπου το οικιακό σκεύος χρησιμοποιούταν κατά κόρον. Ήταν μάλιστα η συχνή βρώση οσπρίων που επέβαλε τη χρήση της κλανιόλας στα σπιτικά των επτανήσιων ευγενών!

Εκδοχή της επτανησιακής κλανιόλας συναντούμε και στην Κύπρο, με το ένδυμα (που έμοιαζε με σκελέα) να φοριέται από τον άντρα και να δένεται σφιχτά στη μέση και τους αστραγάλους για να φυλακίζει εντός του τα δύσοσμα αέρια, τα οποία έβρισκαν διέξοδο από ελαστικό αγωγό εκτός δωματίου.
πηγη: http://www.newsbeast.gr/

Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017

Ακροβατώ


Ακροβατώ 

Ακροβατώ στα σύνορα
του λογικού της τρέλας
και λες μου φταινε τα όνειρα
που δεν θες ποτέ να τα ξεχνάς

Σαν ακροβάτης προχωρώ
από τα πρεπει στα μπορώ
βάζω στην σκέψη μου φραγμους
για να γλιτώσω τους λυγμούς

όμως κι η λογική με αγνοεί
σαν ακροβάτης με οδηγεί
μια στα πρέπει,  μια σε καημούς
μου έχει ξεφύγει πλέον ο νους....

Ακροβατώ στην λογική μου
πως κάποτε ησουνα δική μου
τώρα σε ξένα χέρια κλειδωμένη
όμως ζεις ξανά ευτυχισμένη!

Και   αφού σαν ακροβάτης  στην ζωή
άκρη για μένα  δεν θα βγει
να ρίξω θέλω από το σχοινί 
ότι στα  πίσω με οδηγεί!

skouliki

Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017

Αναπαυσόλια ή Αναπαψώλια στα Επτάνησα

πηγή φώτο
 Τα Αναπαψώλια
Δεν είναι δυνατόν να το ξέρουν αλλού και να μη το γνωρίζουμε εμείς οι Επτανήσιοι , όταν αυτό το αντικείμενο έμπαινε σαν όρος στα παλιά επτανησιακά σκαρτσοφόλια.
Τα δώριζε ο πατέρας στην κόρη την ημέρα του γάμου, ως μέρος της προίκας, με την ευχή να μην έχει άσχημη εμπειρία την πρώτη νύχτα του γάμου. Αποτελούνται από δύο σύνθετους κρίκους οι οποίοι στερεώνονται σε ράουλα (τροχαλίες) πάνω στο κρεβάτι. Οι κρίκοι είναι ντυμένοι με ύφασμα ώστε να μην πληγώνουν τα πόδια.
Απαραίτητο αξεσουάρ του κρεβατιού της νύφης, για μία ανώδυνη απολαυστική αλλά και παραγωγική πρώτη νύχτα γάμου.
Μετά την γενετήσιο πράξη η γυναίκα τοποθετούσε τα πόδια της στο ύψος των αστραγάλων και παρέμενε σε αυτή τη θέση για μικρό χρονικό διάστημα ώστε να σιγουρέψει την εισχώρηση του σπέρματος στη μήτρα. Επίσης και κατά την διάρκεια της γενετήσιας πράξης πολλές γυναίκες τοποθετούσαν τα πόδια εκεί για να μην κουράζονται να τα κρατάνε σηκωμένα, ειδικά οι ευτραφείς.   
πηγή φώτο

Δευτέρα, 18 Σεπτεμβρίου 2017

Περπάτησα εκεί ξανά


Περπάτησα στην γειτονιά
που σε κρατούσα αγκαλια
μα πόσο μου ήταν οδυνηρό
μονάχος μου εκεί να περπατώ

Ένιωσα την ανάσα σου
θυμήθηκα το απαλό σου χάδι
μέχρι που το χέρι έγινε  γροθιά
γιατί δεν σε έχω διπλά μου πια
κι ένας κόμπος ήρθε στο λαιμό
και χάλασε της ανάσας τον ρυθμό
ώσπου το δάκρυ κύλησε γοργό
κι όμως το λαχταρούσα να σε δω!

Ήταν βλακεία μου αυτό
στο παρελθόν να περπατώ
η νοσταλγία με οδηγεί
εκεί που ζήσαμε τόσα μαζί
κι όλο έλπιζα να σε δω
μα θα μου ηταν κι αυτό σκληρό
να σε ανταμώσω με άλλον αγκαλιά
κι ας λέω η ευτυχία σου μου δίνει χαρά,....

Περπάτησα εκεί που εμείς
δίναμε κάποτε όρκους ζωής
μα τώρα στα σκουπίδια ένα σωρό
οι όρκοι που πατήσαμε έγιναν βουνό!
Skouliki

Καλημέρα!


Σάββατο, 16 Σεπτεμβρίου 2017

Πάντα ένας καποιος κανένας και καμιά στο ποτέ!


Ένα δάκρυ
ένας καημός
ένα βράδυ
ένας πόνος
και μόνος!

Ένα όνειρο
ένας έρωτας
ένας Αύγουστος
Μια σκέψη
μια  αγάπη
κάποιο  φεγγαρι  μελαγχολικό

κάποιο καλοκαίρι
κάποια ψυχή
κάποια κορμιά
κάποιες  ανάσες
κάποιες υποσχέσεις
κάποιες ελπίδες
κάποια αρχή
και   τέλος σε όλα!

Καμιά ελπίδα
καμιά ζωή
καμιά αγάπη
κανένας έρωτας
κανένας άνθρωπος   ευτυχισμένος!

Ποτέ το καλοκαίρι
ποτέ στη ζωή
ποτέ η αρχή
ποτέ η ελπίδα
ποτέ τα όνειρα μέχρι το τέλος!
και
πάντα μόνος
πάντα άπονος
πάντα χαμένος
πάντα ένας καποιος κανένας και καμιά ακόμα   εδώ!
skouliki

Παρασκευή, 15 Σεπτεμβρίου 2017

Για την Μάνα....


Για την μάνα...

Κλείνει ο κύκλος της ζωής
στο νεκροκρέβατο σαν δεις
τα μάτια της μάνας σου κλειστά
μάτια που δεν θα δεις πια ζωντανά

Όμως σε κάθε πόνο μια φωνή
θα σε ακολουθεί σαν ιαχή
παιδί μου πρόσεχε πολύ
να μην πονέσεις στην ζωή

κι εκεί στο τέλος οι ένοχες
πάντα καλύπτουν τις καρδιές
για λέξεις που δεν είπαμε πότες
και πράξεις που μεινανε μισές

Έλα παιδί μου να σε δω
φτάνει το τέλος μου, να σε χαρώ
Έλα βρε μάνα μην το λες
δεν θα πεθάνουμε πότες!

Και σαν δεν βρέθηκες εκεί
στην τελευταία της πνοή
μάθε και πάλι της μάνας την ευχή
είχες, για να σαι καλά μες την ζωή!

Στην μνήμη της μάνας η μορφή
κυριαρχεί σαν μια φιγούρα δυνατή
που όλα τα αντέχει στην ζωή
που εμείς μένουμε πάντα μικροί...

Έκλεισε ο κύκλος της ζωής
κι αν δεν πρόλαβες να δεις
για τελευταία σου φορά τη μάνα
θα χεις την παρέα της τώρα για πάντα!!!!
Skouliki

Αφιερωμένο στην Λουκία που άδικα νομίζει ότι έφυγε από κοντά της η μάνα της, όχι από την ζωή έφυγε Λουκία μου , μα τώρα θα ειναι για πάντα κοντά σου!
 

Τρίτη, 12 Σεπτεμβρίου 2017

Ναυάγια ατολμίας


Ναυάγια ατολμίας 

Ένα  ναυάγιο στο νησί
που δίνει τόση αξία
κόσμος που πάει να το δει
έχει  και κάποια  σημασία

Όμως  στα ναυάγια της ζωής
τι σκέπτονται όταν πάνε
θέλουν το τέλος τους εκεί
στα βράχια του για  να ναι

Μα στο δέος του γκρεμού
γκρεμίζει η σκέψη και τον νου
την τόλμη τους ξεχνάνε
και  πίσω ξαναγυρνάνε

Λίγοι τολμούν το διάβημα
σάλτο από εκεί να κάνουν 
τρέμουν τον χρόνο που κυλά
σκέψεις πολλές αλλάζουν

Φαντάζουν τα λεπτά της πτώσης
που φόβο τους γεμίζουν
σαν μετανιώσουν θα το νιώσεις
από το τι κραυγές  θα βγαζουν   

Και παραμένουν  σιωπηλοί 
 τις πτώσεις τους  μες στη ζωή 
αμετανόητοι να παρατηρούν
και πάντα ναυάγια  μένουν

Έτσι κι εγώ   σαν άτολμος
σκέφτομαι  τώρα μόνος
απόφυγες  λίγα λεπτά οδύνης
ναυάγιο για πάντα για να μείνεις
skouliki


Καλημέρα!!

Το φεγγάρι πανωθέ μου
κάτι μου ψιθύρισε θεέ μου!


μου ' πε πως η μέρα φτάνει
να με βγάλει από την πλάνη!

Δευτέρα, 11 Σεπτεμβρίου 2017

Χωρίσαμε;


Χωρίσαμε;

Χωρίσαμε ειναι γεγονός
δεν είμαι τώρα κανενός
μα η καρδιά μου λαχταρά
τα ολογλυκά σου τα φιλιά

Ήταν μια λύση ο χωρισμός
αφού ο δικός μας ο δεσμός
δεν είχε μέλλον δυστυχώς
εμπόδιο της ο οικογενειακός θεσμός...

Ήταν μια απόφαση κοινή
να είμαι εδώ κι εσύ εκεί
μα φίλοι μέσα στην ζωή
να παραμείνουμε καλοί

Συναντηθήκαμε πολύ αργά
κάτω από σύννεφα βαριά
τώρα η καρδιά μου κι αν χτυπά
για μας ειναι πολύ αργά

Δεν έπρεπε να ερωτευτώ
μα έλα που ήτανε γραφτό
να πνιγούμε  αυτήν την έλξη
τις νύχτες μας μέχρι να φέξει

και κάθε μέρα πιο πολύ
να με ζαλίζει στην ζωη
ένα υπέρμετρο γιατί
να μην την ζούμε πια μαζί!

Skouliki

Αφιερωμένο σε εσένα που δεν ήθελες να αναφέρω το όνομά σου καλή μου φίλη αλλά μου έδωσες την έμπνευση για αυτό!

Ένα άστρο, μα όχι για μένα

 
Ένα άστρο, μα όχι   για μένα

Ένα άστρο  σε είχα   στην ζωή
έτσι σε  είχα ονειρευτεί
κι όλο κοιτώ στον ουρανό
μήπως και κάπου εκεί σε δω

με το κεφάλι   εκεί ψηλά
στα άστρα να σε αναζητά
πάτησα  λάσπες  και  σκατά
όμως δεν άλλαξα μυαλά!

Ήσουν για μένα  αστέρι  φωτεινό
που  μου φώτιζε   το μυαλό
φως μου χαρίζες  στη ζωή
και ας μη  το ξέρες ούτε κι εσύ

Σαν  άστρο ψηλά στον ουρανό
ψάχνω ακομα να σε βρω
με της καρδιάς  τα σχεδία πλάνα
ψάχνω  του ερωτά σου τα σινιάλα

Μέσα σε αυτό τον ουρανό
χιλιάδες άστρα κι αν θα  δω
το άστρο σου το φωτεινό
θα ο αναγνώριζα σε ένα λεπτό

Μα το δικό σου άστρο λάμπει
σε κάποιου άλλου το κρεβάτι
δεν μου φωτίζει την νυχτιά
χαμένο  σε ξένη αγκαλια..
Skouliki

Κυριακή, 10 Σεπτεμβρίου 2017

Η εκθεση με τις Μικρογραφίες κι όχι μόνο της Χαράς

Η τύχη με βοήθησε να παραβρεθώ στα εγκαίνια της έκθεσης της διαδικτυακής μου φίλης ΧΑΡΑΣ με τις Μικρογραφίες της κι όχι μόνο που έκανε στην Ζάκυνθο μας!
Η φίλη μας η Χαρά έχει ενα πολύ μεγάλο ταλέντο τόσο στην ζωγραφική, όσο και στην χρήση της απλής πέτρας για να βγάλει τις σκέψεις της και τα οράματα της...
Πιάνει τις απλές πέτρες και τις μετατρέπει σε πίνακες ζωγραφικής. Για μένα ήταν μια μεγάλη έκπληξη η φαντασία που χρησιμοποιεί για να βγει το ομολογουμένως πολύ ωραίο θέμα σε κάθε πίνακα της
Επειδή όμως τα λάγια ειναι περιττα ας δείτε λίγα από την έκθεση με την φτωχή ματιά μου.....

















Σάββατο, 9 Σεπτεμβρίου 2017

Μια παγωμάρα , ένα κενό..


Μια παγωμάρα , ένα κενό...

Ένα κενό με κυριαρχεί
πνίγει την δική μου την ψυχή
χωρίς αισθήματα και πάθη
αχ να ΄ξερα τι έχω πάθει

Πλούτη δεν θέλω και χαρές
ελπίδες δεν έχω τι τα θες
όλα μου μοιάζουν παγερά
σαν γρίπη που έπιασε η καρδιά

Φάρμακο η ψυχή δεν έχει πια
ίσως δεν θέλει γιατρειά
σαν μεγαλώνει το κενό
παύω ακόμα και να πονώ

Mια παγωμάρα με κυριαρχεί
να ΄ξερα που θα μου βγει
να ρχόνταν ένα συναίσθημα κακό
να μου ξυπνούσε το μυαλό

Όμως όλα μου ειναι παγερά
αδιάφορα μα και σιωπηλά
δεν με αγγίζει και ο σκοπός
από το τραγούδι ο λυπητερός

Πόσο μεγάλωσε αυτό το κενό
που δεν μπορώ καν να το δω
μόνο μου πνίγει το εγώ
σαν να με σπρώχνει σε χαμό!
Skouliki

Τρίτη, 5 Σεπτεμβρίου 2017

Δεν σε πιστεύω βρε θεέ

 
Δεν σε πιστεύω βρε θεέ

Δεν σε πιστεύω βρε θεέ
δίπλα μου δεν ησουνα ποτέ
την κάθε δύσκολη στιγμή
την άφηνες να με τυρρανεί

Μα εγώ σε πίστευα θαρρώ
κι έτρεχα πάντα να σε βρω
σε εκκλησιές με τα κεριά
και τάματα έκανα πολλά

Κι εσύ ποτέ δεν κοίταξες εδώ
με αφάνες μόνο μου να ζω
μέσα σε λύπες κι καημούς
ματιά δεν έριξες κατά δω

Δεν σε πιστεύω βρε θεέ
δεν ήμουν τίποτα για σε
με είχες βάλει από νωρίς
στους πεθαμένους της ζωής

Μέσα στην κόλαση να ζω
παράδεισο δεν καρτερώ
ελπίδα δεν μου έδωσες ποτέ
που ήσουν για μένανε θεέ;;

Ποτέ δεν έριξες σε μένα
ένα σου πονεμένο βλέμμα
κάτι καλό να μου συμβεί
την πικρά μου έκανες αδερφή

Που να ελπίζω τώρα πια
στης μοναξιάς την εσχατιά
χωρίς θεό, χωρίς ελπίδα
ζω μόνιμα στην καταιγίδα

Κι κάποτε πίστευα σε σένα
άδικα πήγαν όλα χαμένα
πάντα με είχες στα σκουπίδια
να ψαχουλεύω για ελπίδα

Δεν υπάρχω ξέρω για σένα
είμαι ένα από τα πεθαμένα
ανθρωπάκια να μαι δικασμένος
να ζω μα από ζωή χαμένος

Θεέ γιατί με ξέχασες νωρίς
ψάξε ψεγάδι δεν θα βρεις
καμιά από τις δέκα εντολές
δεν την επάτησα ποτές

Δεν σε πιστεύω βρε θεέ
τι το κεράκι μου ποτέ
δεν έκαψε με ησυχία
για να βρω ηρεμία

κι αναρωτιέμαι συνεχώς
γιατί να είμαι ζωντανός
όταν εσύ αδιαφορείς
το θάνατο τι μου στερείς;

Skouliki

Πέμπτη, 31 Αυγούστου 2017

Να μην με ψάξετε εδώ!

   
Να μην με ψάξετε εδώ!

Να μην με ψάξετε εδώ
δεν έχω χαθεί μα τον θεό
Είμαι καλά, Δεν σε αγαπώ
αφήστε με στο ψέμα μου να ζω

Τι να μου πεις τώρα που κι εσύ
γκρέμισες την υπόλοιπη μου τη ζωή
και τι να του κάνεις του τρελού
βάλτου εσύ αν μπορείς νου!

Να μην με ψάχνεις γενικά
δεν έχω πάρει τα βουνά
είπα για λίγο να κρυφτώ
μήπως και τον εαυτό μου βρω....

Για να αντέξω τον σταυρό
που μέσα μου τον κουβαλώ...
Μα θα ρθω πάλι να σας βρω
σαν σκέψη να σας θρονιαστώ

Αν αυτό σου ακούγεται απειλή
μην με διαγράφεις από την ζωή
γιατί θα μαι και έτσι πάλι εκεί
να σου θυμίζω όσα σου έχω πει!

Να μην με ψάξετε εδώ
δεν δυναμαι να σας μιλω
Είμαι καλά, Δεν σε αγαπώ
αφήστε, θα με βρω εγώ!
Skouliki

46ο Φεστιβάλ Βιβλίου στο Ζάππειο!!!!


Ώρες λειτουργίας:
Δευτέρα-Πέμπτη: 18:00 – 22:30
Παρασκευή & Σαββάτο: 18:00 – 23:00
Κυριακή: 10:30 – 15:00 & 18:00-22:30

 Το 46ο Φεστιβάλ Βιβλίου διοργανώνει ο Σύνδεσμος Εκδοτών Βιβλίου (Σ.ΕΚ.Β.) σε συνεργασία με την Ελληνική Εθνική Επιτροπή της UNICEF, την ΕΡΤ, το Εθνικό Θέατρο, το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και το Θέατρο Τέχνης Κάρολου Κουν.

  Το κεντρικό αφιέρωμα της φετινής διοργάνωσης είναι «Βιβλίο-Θέατρο-Κινηματογράφος». Το βιβλίο χρωστάει ένα μεγάλο κεφάλαιο στη σκηνή και την οθόνη, που έδωσαν την αφορμή να αναπτυχθεί μια πλούσια βιβλιογραφία γύρω από τις δύο αυτές τέχνες.

 Σας περιμένουμε όλους στο 46ο Φεστιβάλ Βιβλίου στο Ζάππειο, στη μεγάλη Γιορτή του Βιβλίου καθημερινά από την 01 έως τις 17 Σεπτεμβρίου 2017!

Τετάρτη, 30 Αυγούστου 2017

Πάψε επιτέλους...


Πάψε επιτέλους...

Πάψε επιτέλους να αγαπάς
στα σύννεφα άλλο να μην πετάς
εσύ δεν είσαι για πολλά
κάνεις πότε δεν σε αγάπα

Δείξε στην τρελά σου χαρά
άσε τον άλλο, πότε του δεν πονά
μάθε επιτελούς στην ζωή
ότι δεν ησουνα ποτέ εκεί

Στα σύννεφα σου τα μαβιά
δε σε ακολούθησε καμιά
πάψε επιτελούς να αγαπάς
από εκεί πόνο μόνο τρυγάς

Δεν είσαι πλασμένος νικητής
είσαι ο χαμένος της ζωής
πάψε επιτελούς αν ζητάς
ψήγματα αγάπης και χαράς

Μα να το ξέρεις εξαρχής
κουρέλι θα μείνεις της ζωής
σταμάτα να την προκαλείς
την ευτυχία που δεν θα βρεις
δεν ειναι στα μέτρα σου αυτή
μα σου έχει γίνει φυλακή
που άδικα μέσα έχεις κλειστεί
tη μοναξιά παρέα εχεις εκεί

Δεν σε ακολούθησε καμιά
στα σύννεφα σου τα μαβιά
πάψε επιτελούς να αγαπάς
να ξέρεις πάλι θα πονάς
από τη στέρηση σου αυτή
να αγαπηθείς μες την ζωή
μα ένα σύννεφο και μόνο
θα σε φορτώνει πάντα πόνο...
Skouliki

Μην ερωτευτείς άνθρωπο σαν εμένα: απο την Φρόσω Μαγκαφοπούλου


Μην ερωτευτείς άνθρωπο σαν εμένα

Μην ερωτευτείς ποτέ άνθρωπο που γράφει, ζωγραφίζει ή δε βλέπει τηλεόραση. Μην ερωτευτείς κάποιον που λέει λιγότερα απ’ όσα ξέρει και καταλαβαίνει περισσότερα απ’ όσα δείχνει. Οι άνθρωποι αυτοί μπερδεύουν. Μείνε μακριά απ’ αυτούς που αγαπάνε παράξενα πράγματα όπως η μυρωδιά των βιβλίων. Που τους τραβάει σαν μαγνήτης το διαφορετικό. Που ψυχαναγκαστικά διαχωρίζουν τους όρους «μοναχικότητα» και «μοναξιά». Μην πλησιάζεις ανθρώπους άναρχους που αντί να έχουν συγκεκριμένο Θεό άγονται και φέρονται με βάση τη δύναμη της αγάπης. Ανθρώπους που ψηφίζουν χωρίς να αυταπατώνται ή να στρατεύονται όπως τους έμαθε η μαμά κι ο μπαμπάς.
Μείνε μακριά, δεν αξίζει ο κόπος. Ερωτεύσου καλύτερα άτομα που ξέρουν να βάζουν τις ζωές τους σε κουτάκια, που γουστάρουν η μόστρα τους να είναι πιο φασαριόζα από την ουσία τους. Που συμπεριφέρονται πάντα σωστά ακόμα κι όταν δεν το εννοούν. Ερωτεύσου ανθρώπους που είναι πάντα συγκεντρωμένοι, που δεν αμφιβάλλουν, που δε σε ζαλίζουν με ολονύχτιες συζητήσεις. Που λένε εύκολα ναι χωρίς να ρωτάνε γιατί. Μείνε κοντά σ’ εκείνους που οι έξοδοι μαζί τους θα είναι μόνο αλκοόλ και γαρύφαλλα. Χωρίς βαρετές εναλλακτικές όπως συναυλίες και νυχτερινές βουτιές σε κοντινές παραλίες.
Μην ερωτεύεσαι ανθρώπους απαιτητικούς γιατί αν τύχει και τους αγαπήσεις η καρδιά σου δε θ’ αντέξει την κούραση. Οι άνθρωποι που σκέφτονται είναι δύσκολοι κι εξαντλητικοί. Επηρεάζονται διαρκώς από νέες ιδέες, αλλάζουν απόψεις, συγκινούνται με πράγματα που δεν προσέχει η πλειοψηφία. Ονειρεύονται κι αιθεροβατούν εν γνώσει τους. Έχουν άποψη, θα σου πάνε κόντρα, θα σου τρίψουν στη μούρη πράγματα που δε θέλεις ν’ ακούσεις. Θα σε στριμώξουν επειδή ζουν για την ένταση και οι συζητήσεις μαζί τους σπάνια θα σ’ αφήσουν όπως σε βρήκαν.
Μείνε μακριά από ανθρώπους σαν αυτούς. Είναι καμένα χαρτιά. Μιλάνε πολύ, παθιάζονται για μικροπράγματα όπως ο έρωτας, ταλαιπωρούν και ζητούν αποδείξεις για τα πάντα. Είναι κουραστικοί, θέλουν εναλλαγές, θέλουν γκάζια. Είναι δύσπιστοι μπροστά στις εύκολες νίκες. Μείνε μακριά από αυτούς τους τρελούς με τις παλιομοδίτικες καρδιές που πιστεύουν σε χαζομάρες όπως το «μαζί» και το «για πάντα». Δεν θ’ αντέξεις την επιμονή με την οποία θ’ απαιτούν την προσοχή και την αφοσίωσή σου. Το πόσο θ’ αποζητούν την αγάπη σου όταν με την ίδια ευκολία θα ορκίζονται πως μπορούν να ζήσουν και χωρίς αυτήν. Είναι παρανοϊκοί, θα σε τρελάνουν. Δεν αξίζουν τον κόπο σου.
Μην πλησιάζεις ανθρώπους σαν κι αυτούς αν δε διατίθεσαι να χάσεις τη βολή σου. Δε χρειάζεται να κουράζεσαι άδικα. Αυτοί πιστεύουν στη μαγεία, στο άπιαστο και ζητάνε πολλά που δυστυχώς δεν είναι απτά, μα «αγοράζονται» με προσπάθεια και ψυχή. Έχουν μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους κι ένα εγώ γιγάντιο όσο η καρδιά τους. Απολαμβάνουν τα κομπλιμέντα ανερυθρίαστα και λένε ευθαρσώς «ευχαριστώ» αντί να προσποιούνται πως κοκκινίζουν με ταπεινοφροσύνη μπροστά στην υπερβολή. Δεν έχουν ανάγκη από δήθεν μετριοπάθειες, άλλωστε μέσα από τις καταστροφές έμαθαν πως για να αγαπήσεις έναν άλλον άνθρωπο πρέπει πρώτα να αγαπάς τον εαυτό σου. Και δεν ξέρεις πόσο ίδρωσαν γι’ αυτό. Δε θα σου κάνουν τη χάρη, λοιπόν, να κατεβάσουν το κεφάλι.
Μείνε μακριά από ανθρώπους σαν αυτούς, γιατί μαζί τους θα γνωρίσεις έναν άλλο κόσμο γεμάτο μέρη που δεν πηγαίνουν πολλοί. Θα σε σύρουν σε ακαταλαβίστικα μουσεία και υπόγεια σκονισμένα βιβλιοπωλεία που θα βαριέσαι φριχτά, θα πονέσουν τα πόδια σου από το ατέλειωτο περπάτημα. Θα χαίρονται με καραγκιοζιλίκια όπως κινηματογραφικά φιλιά στη μέση του δρόμου και θα σε κρατάνε αγκαλιά όλο το βράδυ χωρίς να τους νοιάζει αν βολεύεσαι ή όχι. Θα σε προσέχουν και θα νοιάζονται αν έφτασες σπίτι, αν είχες δύσκολη μέρα, αν κοιμήθηκες καλά, επειδή άνθρωποι σαν αυτούς είναι απροσάρμοστοι και δεν ξέρουν να λένε αλλιώς σ’ αγαπώ. Ή απλά θεωρούν πως αυτές οι δυο λέξεις έχουν χάσει πια το νόημά τους απ’ την ακατάσχετη πολυχρησία.
Δίπλα τους θα ξεχάσεις τι θα πει βαρεμάρα κι αυτό είναι όσο εξοντωτικό ακούγεται. Θ’ αγαπήσουν σ’ εσένα αυτά που οι άλλοι μισούν. Δε θα μπορείς ποτέ να προβλέψεις τις αντιδράσεις τους, θα θεωρούν αυτονόητο πως αξίζουν να τους σέβεσαι ακόμα και τις στιγμές που δεν είναι τριγύρω. Δε θα σ’ αγαπήσουν επειδή σ’ έχουν ανάγκη, αυτοί δεν έχουν ανάγκη κανέναν. Θα σ’ αγαπήσουν γιατί σε διάλεξαν ανάμεσα σε τόσους. Κι αυτή να ξέρεις είναι η χειρότερη αγάπη όλων, αγάπη καταδικαστική. Έτσι που δε θα μπορέσεις να ξαναζήσεις με κανέναν άλλον άνθρωπο χωρίς να μυρίζεις το άρωμά τους στον αέρα.
Τέτοιος άνθρωπος είμαι κι εγώ. Γι’ αυτό σου λέω, μην πέσεις στην παγίδα γιατί μετά δεν έχει επιστροφή. Μετά δε γίνεται οι ταινίες να μην έχουν διπλό νόημα, τα πράγματα να έχουν μόνο μια πλευρά, να ξαναζήσεις πιστεύοντας πως μόνο ένα κι ένα κάνει δύο. Μη μ’ αγαπήσεις γιατί τα κουσούρια μου είναι πολλά και μεταδοτικά. Θα σου δυσκολέψουν τη ζωή κι εσύ δεν έχεις χρόνο για χάσιμο, όπως όλοι άλλωστε. Μη μου δίνεις θάρρος να συνεχίσω τους παραλογισμούς μου γιατί μπορεί να σ’ αγαπήσω και δεν έχω ούτε εγώ χρόνο για δράματα με λιγόψυχους αντιπάλους.
Όπως σου τα λέω, λοιπόν. Μείνε μακριά μου όσο είναι νωρίς, γιατί αν αγαπήσεις άνθρωπο πολύχρωμο, θα δεις πως δύσκολα επιστρέφεις σ’ έναν κόσμο που είναι καταδικασμένος να είναι ασπρόμαυρος.

 Φρόσω Μαγκαφοπούλου

Τρίτη, 29 Αυγούστου 2017

Αγάπη είναι αυτή


Αγάπη  είναι αυτή....

Τι σου φταίει μην μου πεις
μόνη στα χείλη  σαν δαγκωθείς
μέσα σου μην κρύβεις λέξεις
συναισθήματα μην μπλέξεις

Είναι η αγάπη πολύ ιερή
μα όταν πόνο σου προκαλεί
ας την να πάει στην ευχή
άλλη αγάπη θα σου βρεθεί

Όχι δεν είναι υπεκφυγή
το: θέλω να σαι καλά εσύ
μπορώ τα πάντα να ανεχτώ
μόνο το καλό σου αναζητώ

Ξέρεις με πόνεσε πολύ
και μόνο η φράση σου αυτή:
Θέλω αλήθεια να εξαφανιστώ
από το μπερδεμένο μου μυαλό!

Κοιτώ ψηλά στον ουρανό
και λέω θεέ μου τι είναι αυτό
που κάνει πάντα να αιμορραγεί
από την τόση αγάπη μια ψυχή...

Skouliki

Ὁ βιολιστής: από τον Γεώργιο Δροσίνη


Τὸ διήγημα «Ὁ βιολιστής» δημοσιεύτηκε στὸ ἑβδομαδιαῖο περιοδικὸ «Τύπος» καὶ ἐντοπίστηκε στὸ ἀρχεῖο τοῦ δημοσιογράφου καὶ συγγραφέα Μιχ. Χανούση.
Ἦταν ἕνας βιολιστὴς μὲ παρδαλὰ ροῦχα καὶ μὲ ὑψηλὸ σκοῦφο. Στὸ λαιμό του κρατοῦσε σφιγμένο τὸ βιολί του καὶ μὲ τ᾿ ἄλλο χέρι τὸ δοξάρι. Κουρδιζόταν κι ἔπαιζε σὰν ἀληθινὸς βιολιστής.
Κι ὅμως δὲν ἦταν ἀληθινός. Ἦταν ἀπὸ ξύλο. Ἀπὸ ἕνα πολὺ σπάνιο ὅμως ξύλο: τὸ ξύλο τῆς Ἀγάπης. Τί εἶναι αὐτὸ τὸ ξύλο κι ἀπὸ τί δένδρο κόβεται δὲν ξέρω. Ξέρω μόνο πὼς κάθε τί τὸ καμωμένο ἀπὸ τέτοιο ξύλο μπορεῖ ν᾿ ἀγαπήση σὰν ζωντανὸς ἄνθρωπος.
Ὁ βιολιστὴς ἅμα ἦρθε στὸν κόσμο ἐτυλίχθηκε μέσα σὲ χαρτί, ἐκλείσθηκε σὲ χονδρὸ κουτὶ κι ἐστάλη σ᾿ ἕνα ἐμπορικὸ γιὰ νὰ πουληθῆ σὰν νὰ ἦταν σκλάβος ὁ κακόμοιρος.
Ὁ ἔμπορος τὸν ἔβαλε στὴν βιτρίνα. Ἐκεῖ τὸν ἔβλεπαν οἱ διαβάτες καὶ ἔβλεπε κι αὐτός, χωρὶς νὰ καταλαβαίνουν ἐκεῖνοι ὅτι ἦταν κρυμμένη ζωὴ στὸ ἄψυχο ξύλο. Ὁ ἔμπορος κάποτε τὸν ἐκούρδιζε καὶ τότε πιὰ μαζευόταν κόσμος πολύς, πρὸ πάντων παιδιά, κι ἄκουαν μὲ θαυμασμὸ τὴ γλυκειὰ φωνὴ τοῦ βιολιοῦ του. Κι αὐτὴ ἡ φωνὴ εἶχε κάτι ξεχωριστό, κάτι ποὺ ἔφτανε ὡς τὴν καρδιά.
Ὅλο ἐνόμιζαν πὼς ὁ τεχνίτης εἶχε ἐπιτύχει τὴν μηχανή του. Δὲν ἤξεραν πὼς μέσα στὸ ἄψυχο ξύλο ἦταν κρυμμένη ζωή. Δὲν φαντάζονταν πὼς μόλις κουρδιζόταν ἡ μηχανὴ ὁ βιολιστὴς ἔπαιζε τὸ βιολί του μόνος μὲ τὴ δύναμη τῆς ἀγάπης ποὺ εἶχε μέσα του.
Ἀλλὰ δὲν ἔπαιζε γιὰ κείνους ποὺ μαζεύονταν κι ἔχασκαν ἔξω ἀπὸ τὴ βιτρίνα. Οὔτε τοὺς λογάριαζε οὔτε τὸν ἔμελλε. Ἔπαιζε μονάχα γιὰ τὴν ἀγάπη του. Κι ἡ ἀγάπη του ἦταν μία ὡραία κούκλα ὑψηλότερη ἀπὸ ὅλες τὶς ἄλλες, λυγερή, ξεχωριστὴ στὴ χάρη, μὲ κατακόκκινο φόρεμα στηλωμένη ἀντίκρυ του στὴν ἴδια βιτρίνα τοῦ ἐμπορικοῦ.
Ὁ βιολιστὴς αὐτὴν ἀντίκρυσε πρώτη ἅμα βγῆκε στὸ φῶς τῆς ἡμέρας ἀπὸ τὸ χονδρὸ κουτί του καὶ σ᾿ αὐτὴν ἐχάρισε ὅλη τὴν ἀγάπη ποὺ εἶχε μέσα του. Ἄλλος κόσμος δὲν ὑπῆρχε ἐκτὸς τῆς κούκλας. Ἐζοῦσε πιὰ γι᾿ αὐτήν. Ἀλλὰ κι ἐκείνη βέβαια τὸν ἀγαποῦσε. Ἂν δὲν τὸν ἀγαποῦσε, τότε γιατί δὲν ξεκολλοῦσε τὰ μάτια της ἀπὸ πάνω του, τὰ φωτερά της ἐκεῖνα μάτια ποὺ τὸν ἔκαιαν; Ἂν δὲν τὸν ἀγαποῦσε γιατί δὲν ἐγύριζε κἂν νὰ ἰδῆ ἕναν ξανθὸ ἀξιωματικὸ ποὺ ἐπάνω στὸ ξύλινο ἄλογό του καθισμένος εἶχε γυρισμένο τὸ κεφάλι πρὸς τὸ μέρος της ἀπὸ τὴν ὥρα ποὺ τὸν ἔβαλε ἐκεῖ ὁ ἔμπορος; Ἂν δὲν τὸν ἀγαποῦσε, γιατί χαμογελοῦσε ἀπὸ εὐχαρίστηση ὅταν ἔπαιζε τὸ βιολί του, σὰν νὰ καταλάβαινε πὼς μόνο γι᾿ αὐτὴν ἔπαιζε;
Τὸν ἀγαποῦσε, τὸν ἀγαποῦσε. Ὅλα αὐτὰ ἦσαν φανερὰ σημάδια. Ὁ βιολιστὴς ἕνα φόβο εἶχε μέσα στὴν εὐτυχία τῆς ἀγάπης του: μήπως τοὺς χωρίσουν. Πῶς ἦταν δυνατὸν νὰ ζήση χωρὶς αὐτή; Καὶ τί τὴν ἤθελε τὴ ζωή;
Μὰ ἡ τύχη ποὺ προστατεύει ὅλους τοὺς ἐρωτευμένους δὲν ἄφησε ἀπροστάτευτο καὶ τὸν ξύλινο βιολιστή. Μιὰ μέρα, ἐνῶ ἔπαιζε μὲ ὄρεξη τὸ βιολί του, ἐπερνοῦσαν ἀπ᾿ ἔξω ἕνας ἡλικιωμένος κύριος καὶ μία μεσόκοπη κυρία.
-Τί ὡραῖα ποὺ παίζει αὐτός!, εἶπε ὁ κύριος. Μοὔρχεται νὰ τὸν ἀγοράσω τοῦ ἀνεψιοῦ μου.
Τὴν ἴδια στιγμὴ ἡ κυρία ἐκύτταξε τὴν κούκλα.
- Καὶ τί ὡραία ποὺ εἶναι κι αὐτή! Θὰ τὴν πάρω κι ἐγὼ τῆς ἀνεψιᾶς μου.
Γιὰ μία στιγμή, ὁ βιολιστὴς ἐνόμισε πὼς θὰ χωριζόταν πιὰ ἀπὸ τὴν ἀγάπη του καὶ τουρχόταν νὰ σκάση ἀπὸ τὸ κακό του. Ἐνῶ ὅμως τὸν ἐτύλιγε ὁ ἔμπορος στὸ χαρτί, κατάλαβε ἀπὸ τὴν ὁμιλία τῆς κυρίας ὅτι ὁ ἀνεψιὸς καὶ ἡ ἀνεψιὰ ἦσαν ἀδέλφια καὶ ὅτι ὕστερα ἀπὸ λίγες μέρες θὰ βρισκόταν πάλι κοντὰ στὴν ἀγαπημένη του κούκλα.
Ἔκαμε ὑπομονή, μὰ καὶ οἱ δυὸ μέρες, ποὺ ἔμεινε φυλακισμένος μέσα σ᾿ ἕνα σκοτεινὸ ντουλάπι, τοῦ φάνηκαν χρόνοι ἀτέλειωτοι. Συλλογιζόταν τί θὰ γινόταν μόνη ἡ ἀγαπημένη του, πὼς θὰ τὸν ἀναζητοῦσε, πὼς θὰ νόμιζε ὅτι δὲν θὰ τὸν ξανάβλεπε πιὰ καὶ θὰ σπαραζόταν ἀπὸ ἀπελπισία.
Κι ὁ καϋμένος ὁ βιολιστὴς ἐδάκρυζε τόσο πολὺ καὶ τόσο συχνά, ὥστε ὅταν τὸν ἐξετύλιξαν ἀπὸ τὸ χαρτὶ τὴν Πρωτοχρονιὰ ἀπὸ τὰ δάκρυα εἶχαν ξεβάψει τὰ μάτια του.
Βρέθηκε μέσα σὲ μιὰ σάλα φωτισμένη καὶ γεμάτη κόσμο. Τί τὸν ἔμελλε γιὰ τὸν κόσμο; Αὐτὸς ἐκύτταζε μόνο νὰ ἰδῆ ποὺ εἶνε ἡ ἀγάπη του. Κι ὅταν τὸν ἐκούρδισαν, ἔπαιξε μ᾿ ὅλη του τὴ δύναμη γιὰ νὰ τὸν ἀκούσῃ αὐτὴ καὶ νὰ χαρῇ. Τοῦ κάκου ὅμως, τοῦ κάκου! Ἡ ὥρα περνοῦσε κι ἐκείνη δὲν φαινόταν πουθενά. Ἦσαν ἄλλες κοῦκλες ἐκεῖ καθισμένες γύρω στὶς μεγάλες πολυθρόνες, ἀλλὰ καμμιὰ δὲν εἶχε τὴ χάρι τῆς ἀγαπημένης του. Ὁ βιολιστὴς ἄρχισε ν᾿ ἀπελπίζεται, ὅταν ξαφνικὰ πέρα ἐκεῖ πίσω ἀπὸ μία πόρτα τοῦ φάνηκε πὼς εἶδε τὴν ἄκρη ἑνὸς φορέματος καὶ τὸ φόρεμα αὐτὸ ἔμοιαζε πολὺ μ᾿ ἐκεῖνο τὸ κόκκινο ποὺ φοροῦσε ἡ ἀγάπη του. Πῶς, ἦταν λοιπὸν ἐκεῖ καὶ δὲν ἐγύριζε νὰ τὸν δῆ; Τί ἔκανε πίσω ἀπὸ τὴν πόρτα; Μήπως τὸν ἐπερίμενε ἐπίτηδες ἐκεῖ, μακρυὰ ἀπὸ τὸν κόσμο; Ἐπλησίασε σιγὰ-σιγὰ μὲ λαχτάρα, μὲ καρδιοχτύπι. Καὶ τί εἶδε; Τὴν ἀγαπημένη του μαζὶ μὲ τὸν ξανθὸ ἐκεῖνον ἀξιωματικό, ποὺ δὲν ἐγύριζε ἡ ἄπιστη νὰ δῆ ὅταν ἦταν στὴ βιτρίνα τοῦ ἐμπορικοῦ. Καὶ τώρα θὰ κρυφομιλοῦσαν βέβαια οἱ δυὸ γλυκὰ-γλυκὰ ἐκεῖνος ἀπὸ τὸ ἄλογό του κι αὐτὴ στηλωμένη ὀρθὴ στὸν τοῖχο.
Ὁ βιολιστὴς ἄναψε ἀπὸ τὸν θυμό. Χωρὶς νὰ συλλογισθῆ τί κάνει, ἅρπαξε τὸ ξύλινο σπαθὶ ἀπὸ τὴ μέση τοῦ ἀξιωματικοῦ κι ἐπέρασε τὰ ἄπιστα στήθη τῆς κούκλας.
Ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἀνοιχτὴ πληγὴ ἐχύθηκε ξαφνικὰ κάτι ποὺ δὲν ἔμοιζε καθόλου μὲ αἷμα. Ὁ βιολιστὴς μὲ τ᾿ ἀγριεμένα μάτια του τὸ εἶδε καὶ τινάχθηκε πίσω...
- Τί! ἐφώναξε μὲ βραχνὴ φωνή. Καὶ τὴν εἶχα ἀγαπήσει τόσο, κι ἐνόμιζα ὅτι μ᾿ ἀγαποῦσε κι αὐτὴ ἐνῶ δὲν εἶχε μέσα στὰ στήθη της τίποτε ἄλλο ἀπὸ πίτουρα... πίτουρα!
Τὸ πρωί, βρῆκαν πίσω ἀπὸ τὴν πόρτα τὴν ὄμορφη κούκλα μὲ τρυπημένα τὰ στήθη καὶ χυμένα τὰ πίτουρα ἐπάνω στὸ κόκκινο φόρεμα καὶ τὸ σπαθὶ τοῦ ἀξιωματικοῦ πεσμένο κάτω στὸ πάτωμα. Κι ὅταν πῆραν νὰ κουρδίσουν τὸν βιολιστή, εἶδαν πὼς τὸ ξύλο του ἦταν σπασμένο σὲ δυὸ κομμάτια. Ἔρραψαν τὴν πληγὴ τῆς κούκλας, ἐκόλλησαν τὸ σπαθὶ τοῦ ἀξιωματικοῦ, κι ἐπέταξαν στὸ κάρρο τῶν σκουπιδιῶν τὸν ἄχρηστο βιολιστή...
Στὸ κείμενο διατηρήθηκε ἡ γραφὴ τοῦ πρωτότυπου.

πηγη: http://users.uoa.gr/~nektar/arts/poetry/gewrgios_drosinhs_poems.htm

Δευτέρα, 28 Αυγούστου 2017

Η χοντρή στην παραλία


Η χοντρή στην παραλία

Κάθομαι στην παράλια
είναι η δίκη μου ευκαιρία
τα κορμάκια να χαζεύω
ήλιο τάχα πως μαζεύω

Μα στη τόση ομορφιά
σκάει μύτη μια παχιά
και τα λίπη της απλώνει
που το μάτι ξεχειλώνει
όσο η παράλια απλώνει
πως να χωρέσει αυτό
θεέ μου τώρα το θεριό;

Τρέμεις διπλά σου μην κάτσει
κι η ξαπλώστρα της να σπάσει
και σκορπίσει γύρω βρώμα
άντε κάτσε βρε στο χώμα
ειν το μόνο που σε θέλει
αυτό κι ίσως το τσιγκελι...

Με τρομάζει η σκηνή
που διαδραματίζεται εκεί
οι γοργόνες οι λιαστές
και διπλά φωκιες χοντρές
να κοιτούν τα ταπεράκια
με γεμάτα μπιφτεκάκια
λες και η πείνα η πολύ
είναι μόνο για φαΐ

Μα η όραση μου θέλει
μόνο ομορφιά να έχει
έτσι βάζω παρωπίδες
λέω όσα είδες - είδες,
Κοίτα μόνο τα κορμιά
που σου βγάζουν ομορφιά
ασ΄τις φωκιες να βογκάνε
στο αγύριστο να πάνε
που σου χαλάνε τη σκηνή
στην καλοκαιρινή σου αυλή...

skouliki

Σκοτώστε απόψε τη καρδιά



ΣΤΙΧΟΙ ΓΙΩΤΑ ΞΕΝΟΥ
ΜΟΥΣΙΚΗ ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ

Σκοτώστε απόψε τη καρδια

Σκοτώστε απόψε τη καρδιά
Να πάψει να ποναει
Να πάψει να αιμοραγει
Να πάψει να αγαπαει
Ο κουρασμένος χτύπος της
Θελει να τελειώσει
Δεν θελει αλλα βάσανα
Μες στη ζωη να νιώσει

Κουράστηκε κουράστηκε
Να κλαιει να ποναει
Να δινει αγαπη μια ζωη
Και αλλος να γελάει
Κουράστηκε να υποχωρει
Κουράστηκε να δινει
Και στο ποτήρι το πικρό
Την άπονια να πίνει

Σκοτώστε αποψε τη καρδια
Να μη ξαναχτυπήσει
Αφου δεν θελει αλλο πια
Στην άπονια να ζήσει
Τα βάσανα την κουρασαν
Οι ανθρώποι την πικραίνουν
Οτι στον κοσμο αγάπησε
Οι αλλοι της το παίρνουν

Κουράστηκε κουράστηκε
Να κλαιει να ποναει
Να δινει αγαπη μια ζωη
Και αλλος να γελάει
Κουράστηκε να υποχωρει
Κουράστηκε να δινει
Και στο ποτήρι το πικρό
Την άπονια να πίνει

Γιώτα Ξενου ,,

Σάββατο, 26 Αυγούστου 2017

Σαν ελαφίνα

 
Σαν ελαφίνα

Σαν ελαφίνα περπατάς
γύρω σου διόλου δεν κοιτάς
αχ ατυχήματα σκορπάς
στην γη δεν πατάς μα πετάς

Tο βάδισμα σου το λιχνιστό
παίρνει 'όλων το μυαλό
τραβά αμέσως την ματιά
μα κι επιφωνήματα πολλά

Mέσα στα σύννεφα πετάς
στη γη νομίζω δεν πατάς
ψηλά πάντα ψηλά κοιτάς
κι ερωτοχτυπήματα σκορπάς

Eίσαι ένα αστέρι λαμπερό
που μας θολώνει το μυαλό
στο πέρασμά σου ταραχή
ποιος τώρα να σου αντισταθεί

Eσύ όμως στα σύννεφα πετάς
σαν αστέρι που ρθε στη γη
για να συλλέξει την ορμη
κάθε ανδρός που θα σε δει

Kαι σου σφυρίζουν οι ορδές
άνδρες που βγάζουν ιαχές:
κοίτα θεέ μου ένα κορμί
που θα με στείλει φυλακή!

Tο ελαφίσιο σου το κορμί
σαν το κύμα με παρακινεί
να ακολουθήσω τον ρυθμό
του βήματος σου λιχνιστό

Skouliki

Παρασκευή, 25 Αυγούστου 2017

Οι Μικρογραφίες της Χαράς Θεοδωρίτση σε έκθεση!!

Η φίλη μας η Χαρά διοργανώνει έκθεση με τα έργα της στην Ζάκυνθο.....
Παραθέτω την ωραία και σαρκαστική συναμα ενημέρωση που μας έκανε....

Ακούσατε! ακούσατε!!!
Οχι, δεν θα αρχίσει ΟΜΙΛΙΑ (http://www.e-zakynthos.com/arts-culture/gr_zante.zakynthos.theater.php), απλά θα πρέπει να μαζωχτείτε να συμπαρασταθείτε ο ένας στον άλλον, να μην έχουμε λιγοθυμίες...με τέτοια νέα!
Αλλά εγω φταίω λιγότερο απο τον καθένα, ΕΣΕΙΣ είστε οι ηθικοί αυτουργοί που πήραν τα μυαλά μου αέρα!
Ε δεν ήθελαν και πολύ...κάτι το γήρας που ου γαρ ερχεται μόνον, κάτι η φιλαρέσκεια του πρωτάρη, κάτι μία ματαιοδοξία του δημιουργού, κάτι που ήταν που ήταν φευγάτα,πολύ θέλει να γίνει το κακό με το πες- πες;;; ευτυχώς υπάρχουν ντοκουμέντα τι μου γράφατε τόσο καιρό...εδώ σας έχω✊!
Και μη μου πείτε οτι δε σας προειδοποίησα... Πέτρες θα βρέξει 😉(οχι οτι δε θα συμβεί στην πραγματικότητα,μετά τόσο κάψιμο...ο Θεός να φυλάει) και οχι μόνο...
Εγω, μα τον 'Αγιό μας που είναι στη Θύρα Του, αντιστάθηκα όσο μπορούσα, αλλά ήρθαν και μ' έπνιξαν.
-Τι να τσι κάμω, σκέφτηκα,ας τσι πάω μέχρι την ΙΡΙΔΑ-https://www.facebook.com/ArtStudioIrida/?fref=ts (Αρχ. Κοκκίνη 1 & Διον. Ρώμα- ΠΑΡΑΛΙΑ), που έχει κι ωραία θέα στο πέλαο να αεριστούν να τσι δει και κανένας χριστιανός, οβραίος, οτι δη τλπ...όποιος περάσει και λιγουριαστεί μπροστά στην πόρτα ενα ποτήρι νερό θα το πιεί αμα έμπει.
Αααα η φιλοξενία είναι το χαρακτηριστικό μου!
Είσοδος ελεύθερη παναπεί και η έξοδος επίσης ανεμπόδιστη, μη το σκέφτεστε και αντισκόβεστε...όλα κι ολα,υποχρέωση καμία!
Η παρουσία σας μου αρκεί.
Μη σας πω οτι θα αβιζάριζα κι εκτός Ζακύνθου. Ούλους θα σας ήθελα,αλλά και πάλι δε παρεξηγώ,ενεκα απόστασης.
Γεννηθήτω λοιπόν το θέλημά σας και της κόρης εξ αλλοδαπής επίσης και τσι 3 του μηνού που μας μπαίνει, θα σας ασπετάρω το δίχως άλλο τσι 8.
Κι αν κάποιος δεν θέλει την πολυκοσμία (προβλέπουμε και για τους celebrities που θέλουν ανωνυμία) μία βδομάδα, έδεκει κρεμασμένη θάμαι, δηλ μέχρι τσι 9 του Τρυγητή (ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ εννοώ),όποιο απόγευμα σας φέρει η Ιόνια αύρα απο 7,30 (πέσμα ήλιου) μέχρι και τσι 10.30 το βράδυ ΕΥΠΡΟΣΔΕΚΤΟΙ Μ' ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΑΓΚΑΛΕΣ !!!
Φιλιά μπάντα κι άλλη

Ταξιδιώτες στην ζωή


Ταξιδιώτες στην ζωή

Δυο ταξιδιώτες στην ζωή
είμαι εγώ, είσαι κι εσύ
μόνο που πήραμε για δες
τρένα για άλλες διαδρομές

Και συναντηθήκαμε τυχαία
σε ένα σταθμό μια μέρα
με άλλες εικόνες να έχεις δει
άλλα τοπία άλλη διαδρομή

Δεν συνταξιδευαμε μαζί
κι ας ήταν ίδιοι οι σταθμοί
σε ένα σταθμό βρεθήκαμε
κι εκεί ερωτευτηκαμε...

Εκεί είπα να αλλάξω προορισμό
να χουμε ίδιο τρένο ίδιο σταθμό
δεν ήταν όμως για μένα εφικτό
το εισιτήριο μου ήταν κλειστό

Και δεν μπόρεσα να επιβιβαστώ
στο τρένο σου, ήταν γραφτό
να χωριστούμε τελικά
με ένα φιλί κι μια αγκαλιά

Στα μάτια κυλάει τώρα το δάκρυ
και καθισμένος σε μια άκρη
κρυφοσκουπίζω τώρα το μάτι
μα μένει στην καρδιά το αγκάθι

Έχασα το τρένο το διάκο σου
δεν έγινα ποτέ ο άνθρωπός σου
είμαστε κι οι δυο ταξιδευτές
σε άλλες γραμμές κι άλλες ζωές

Σε άλλο βαγόνι, άλλους σταθμούς
με διαφορετικούς προορισμούς
κι ας καρτερώ κάποια στιγμή
να βρεθούμε στην ίδια διαδρομή
άδικα θα μου κυλάει η ζωή
σε ένα τρένο με άλλη γραμμή......
Skouliki

Πέμπτη, 24 Αυγούστου 2017

Ένας καπνός είμαστε

  

Ένας καπνός είμαστε

Ένας καπνός μες την ζωή
είμαι εγώ είσαι κι εσύ
που έχει τριγύρω απλωθεί
και όλοι ξέρουμε πως θα χαθεί
στου άνεμου το πρώτο αγέρι
έπειτα ποιος θα μας ξέρει;

Ένας καπνός σε μια φωτιά
όπου μας καιει στα σιωπηλά
μας καρβουνιάζει αργά αργά
μέχρι να σβήσουμε στην μοναξιά

Όπως το τσιγάρο που κρατάς
και τον καπνό του τον ρουφάς
στάχτες και αποτσίγαρα πετάς
αυτο συμβαίνει και με μας

Ένα τσιγαρο είμαστε εμείς
που μέχρι να το ευχαριστηθείς
τελειώνει το διάβα της ζωής
και πας στο χώμα να κρυφτείς...

Skouliki

Τετάρτη, 23 Αυγούστου 2017

Άνθρωποι κι αυτοί!!


Άνθρωποι κι αυτοί!!

Υπάρχουν άνθρωποι ακόμα ζωντανοί
που ζουν σαν να ναι πια νεκροί
και βαδίζουν την ζωή τους σκυθρωποί
ξεχασμένοι κι από την ίδια την ζωή

Υπήρξαν όμως κάποτε κι αυτοί
γεμάτοι από θέληση για την ζωή
όμως μια μέρα κατέληξαν μονάχοι
να ζουν μες στην δίκη τους φυλακή!

Άνθρωποι που περπατάνε και μιλούν
με τον άλλο τους εαυτό μόνο συζητούν
τον καλοπιάνουν αλλά και τον νουθετούν
όμως πότε την αλήθεια τους δεν ζουν..

Όμως μέσα στην πλάνη τους αυτή
δεν ξέρουν καν πως ειναι τρελοί
και δεν τους νοιάζει  πια ζωή
έχουν γεμάτη  από καύτρες λογική

Άνθρωποι χαμένοι από την λογική
που θα ήθελαν να ναι νεκροί
όμως μια δύναμη τους αφαιρεί
την ικανότητά να φύγουν από την ζωή!

Skouliki

Οι τολμηροί ξέρουν πότε να φεύγουν...


Οι τολμηροί ξέρουν πότε να φεύγουν...

Υπάρχουν και κάποιοι τολμηροί
που ξέρουν να φεύγουν απ την ζωή
κι ας τους λένε οι πολλοί
πως φέρθηκαν σαν να ταν δειλοί!

Είναι αυτοί που έχουν πικραθεί
και νόημα ξέρουν δεν έχει  η ζωή
είναι αυτοί που η υπόσχεση έχει εκπληρωθεί
χρέος να μην κληρονομήσουν οι ζωντανοί

Είναι εκείνοι οι τόσο μικροί μα δυνατοί
που έχουν αντέξει τόσα στην ζωή
που σαν η αποστολή τους εκπληρωθεί
αποχωρούν χωρίς κανείς να τους το πει

Η απόφαση πότε δεν είναι μιας στιγμής
αλλά το πόρισμα μια ολόκληρης ζωής
που κουρασμένοι κι απελπισμένοι
ξέρουν άλλη λύση πλέον δεν τους μένει....

Υπάρχουν κάποιοι  τόσο δυνατοί
που όσο το σώμα κι αν τους πονεί
πάνω κι από κάθε δική μας λογική
με μιας  του αποσπάνε την  ψυχή!

skouliki

Τρίτη, 22 Αυγούστου 2017